Veilig de bergen in!!

"Matterhorn", "Whymper", "Zermatt", "Croz", "Taugwalder": het zijn allemaal bekende namen voor diegenen die zich vertrouwd voelen met de bergen. De eerste beklimming van de Matterhorn door Whymper is waarschijnlijk het meest besproken en beraadslaagde verhaal in de geschiedenis van het klimmen.
Whymper bereikte in 1865 via de zuidwest zijde de top van de Matterhorn. Hij schatte het gevaar van bergbeklimmen niet hoog in. Dat kan ik afleiden uit zijn boek "Berg- und Gletscherfahrten", waarin hij beweert dat er maar één gevaar in de bergen bestaat, dat onvermijdelijk is: "Diese entsteht durch fallende Steine und ist, wie sich in diesem Buche noch zeigen wird, eine positive Gefahr, gegen die Gewandtheit, Kraft und Mut ohnmächtig sind…. Obgleich sie aber eine wirkliche Gefahr ist, so ist sie doch keine besonders grosse." Volgens Whymper zijn er bij zijn weten nog geen mensen om het leven gekomen omwille van steenslag. Bovendien gelooft hij dat het genot van het bergbeklimmen de gevaren overstijgt en niemand zal daarom de alpenvreugde "vervloeken". Andere gevaren zoals afgronden, kloven en diepsneeuw kan de bergbeklimmer vermijden. Ze zijn daarom geen echte gevaren. Dat deze inzichten fout waren, zal Edward Whymper in zijn Matterhorn-beklimming zelf ondervinden.
	Fig. 1: De Matterhorn gezien van de Riffelberg.
Na het behalen van de top werd er een volgorde bepaald voor de afdaling. Croz zou de afdaling leiden, achter hem bonden Hadow, Hudson, Lord Douglas, vader Taugwalder, Whymper en zoon Taugwalder zich in het touw (in deze volgorde).
Enkele tientallen meters onder de top gleed Hadow onderuit. Whymper vertelt in zijn boek Scrambles amongst the Alps: "…the rope was taut between us (father Taugwalder, Whymper and son Taugwalder), and the jerk came on us both as on one man. We held, but the rope broke midway between Taugwalder and Lord Francis Douglas. For a few seconds we saw our unfortunate companions sliding downward on their backs, and spreading out their hands, endeavoring to save themselves." Achteraf bleek dat de groep het zwakste touw had gebruikt van de vier touwen die ze bij zich hadden.
	Fig. 2: De dramatische val. Inzet: Edward Whymper.

Waarom de vier verongelukte klimmers hun houvast verloren, heeft men nooit kunnen vaststellen. Wel staat vast dat de prestatie van de beklimming overschat werd en vele mensen de indruk kregen dat bergbeklimmen levensgevaarlijk was. Toch remde dit de verdere ontwikkeling van het alpinisme niet af.

Het wereldje van de alpinisten werd beetje bij beetje groter. De eerste bergen werden beklommen vanuit wetenschappelijk standpunt. Zo reikte Dr. Saussure een prijs uit voor de eerste beklimming van de Mont-Blanc. Enkele jaren later, in 1786, bereikten Dr. M. G. Paccard en J. Balmat de top. Later is men bergen gaan beklimmen voor de eer en nog later puur voor het genoegen.

Maar tevens werd ik geconfronteerd met mijn onervarenheid en onkunde als bergsporter. Ik had een groot gebrek aan kennis over de route, het weer en over allerlei technieken (zoals reddingstechnieken). Ik volgde enkel het spoor van een goede gids. Gelukkig besefte ik dat en volgde ik een aantal cursussen en een stage onder leiding van de Vlaamse Bergsportfederatie met de bedoeling op termijn veilig de bergen in te kunnen trekken en op een zelfstandige basis.

Desondanks was ik tijdens deze prachtige beklimming getuige van een ongeval. Een Duitser brak er zijn been toen er een losse blok over rolde. Ik ben toen samen met mijn klimpartners naar de hut gesneld om de reddingsdiensten te alarmeren.

Ik ben gedurende de volgende jaren meermaals geconfronteerd geweest met ongevallen in de bergen. Deze ongevallen hebben me gesensibiliseerd voor de verschillende gevaren in de bergen.