30 juni 1999.  

Ik rijd het gezellige dalletje van Turtmann binnen terwijl Wim Sap (Vinnie), mijn klimpartner deze zomer, de 10 mooiste vrouwen kiest uit P-magazine. 

Zijn kennersogen worden al snel afgeleid door het prachtige dal en al gauw verdwijnt de P-magazine op de achterbank naast een grote poster van Texas.  Het dal ligt er weer verlaten bij, zo smal, zo rustig, zo weinig toeristen.

Wim Sap

Om 15.30 u vertrekken we naar de Turtmannhütte.  We zijn gedwongen een alternatieve weg te nemen die later op het oorspronkelijke pad uitkomt.  Lawines, van afgelopen winter, hebben grote delen van het pad vernield.  Het eerste deel van de tocht is vrij eentonig.  Geen vergezichten, enkel een stuwdam voor je die maar langzaam groter wordt.  Mijn gedachten zinken weg bij de beklimming van de Schöllihorn (3499,8 m) van morgen en bij de sollicitatie van Joke, die deze morgen plaatsvond in BuSo-school te Turnhout.  Hoe zou het verlopen zijn?  Ik pieker me te pletter.

17.30 u.  We bereiken de hut!  We worden zeer hartelijk ontvangen door een blonde, vrij robuuste en vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd.   We komen uit de stilte van de bergwereld en we worden in een propvolle, maar gezellige hut gedropt.  De Turtmannhütte biedt plaats aan een 40-tal bergsporters.   De Zwitserse Alpenclub organiseerde er deze week een jeugdkamp.  Die kinderen drukken je direct met de neus op de feiten.  Ze beklommen vandaag de Barrhorn.   Na een kwartiertje rust speelden ze rond de hut alsof het hun eerste dagactiviteit was.  We worden culinair verwend door de wirtin.  Het smaakt heerlijk.  De afrekening smaakt meer bitter maar is toch gezellig.  De gardien heeft als skimoni Belgische klanten uit Antwerpen en kent reeds enkele woorden "Vlaams": Jupiler, Duvel,...

De gids vertelt ons alles over de omgeving en na de babbel worden Schöllihorn plan B.  We gaan de hogere , mooiere Brunegghorn beklimmen.  Ik was ervan overtuigd dat het nog wat vroeg op het jaar was voor deze berg, maar volgens de sympathieke gids kan het .

Deze top zag ik voor het eerst verleden jaar bij het binnenrijden van de Zermattvallei.  Ik dacht eerst aan de Breithorn, maar die dook pas enkele kilometers later op.  Na opzoekingswerk bleek het de Brunegghorn te zijn.  Een schitterende top met een fabuleuze noordwand.  De gids vertelt ons dat je er vierendertig vierduizenders kan aanschouwen.  De moeite om eens te proberen en anders ligt daar nog steeds de Schöllihorn.

1 Juli 1999. 

Met de gedachten dat het reeds 02.50 u is, ons alarmuur, word ik wakker.  Helaas, ik moet het nog drie uur en twintig minuten volhouden in deze lager.  Slapen doe ik niet meer omdat ik het alarm niet wil missen.  Na één biep veer ik reeds recht.  Zo stil mogelijk verlaten we de kamer.  Het is goed weer.  Warm zelfs, maar dat heeft ook te maken met de geringe hoogte van de hut.  Vinnie eet een homp brood.  Droog met wat thee.  Het gaat snel vooruit.

Om 03.39 u verlaten we de hut.  Gelukkig is het volle maan.  Toch hebben we het nog moeilijk wanneer een rotswand onze weg versperd.   Wandelstokken worden opgeborgen en met piolet klimmen we er door heen.  Ik zie een couloir die we moeten oversteken.  Een wand rechts ervan moeten we over klauteren en hierna nog een smal rotsgraatje tot aan een enorm grote steenman met enkele kleintjes er rond.  Deze waren gisterenavond ook een goed richtpunt.  Dit wordt ons eerste rustpunt.

Het is 04.40 u.  Nog pikdonker!  Ik bepleister mijn voeten want mijn wreef doet pijn.  Nu volgen we de voetsporen van enkele voorgangers.   Maar al snel verlies ik de sporen.  Er zijn twee moreneruggen met daartussen een diep dal.

We bevinden ons op de linkse rug.  Ik vind het zinloos over te steken naar de rechtse rug.  Dus niet naar P 2941, maar richting Schöllijoch.   Om 05.30 u bereiken we deze gletsjer.  We moeten hem traverseren tot achter Chanzilti.   Het inbinden duurt lang.  Maar eens we weg zijn draait alles als een trein.   Ik ben de locomotief.  Diesel.  Eerst loopt het stroef tot mijn ademhaling en mijn stappen overeen komen.  We lopen tot voor de steile wand van de Brunegghorn (3400m). 

Onze route naar de top van de Brunegghorn.