7 juli 1999  

 Tijdens de zomer van 1998 rustte ik, samen met mijn klimpartner Wim Van Rhyn, even uit op de rotsgraat van de Lagginhorn (4010 m).  Ik goot de warme thee naar binnen en genoot tegelijkertijd van de omgeving.  Alle toppen kregen hun naam behave één.  Hij lag ten noorden van de Ulrichshorn.  Er leidde een mooie, rotsachtige graat naar deze top.  Het was de laatste top van de indrukwekkende Mischabelketen, ook eerst beklommen door priester Johann Joseph Imseng uit Saas-Fee.  

Na onze succesvolle beklimming van de Lagginhorn kwam ik er al snel achter dat de top aan de andere kant van de Saasvallei de BALFRIN was. 

Een zomer  later (07 juli 1999) vergezelt Vinnie mij naar de top van de Balfrin.  We plannen de tour te maken: via de Riedgletsjer naar de zuidgraat van de Balfrin, doorsteken naar de Balfrin NW, de Gross Bigerhorn en via de Klein Bigerhorn afdalen tot de Bordierhut.

Na een geslaagde beklimming van de Brunegghorn blijven we enkele dagen met slecht weer in het dal.  Op een morgen schijnt de zon onze slaapkamer in Les Haudères binnen en we beslissen onze plannen verder uit te voeren.  We reserveren de Bordierhut, slaan wat voedsel in, sorteren ons materiaal, laden onze rugzakken in en vertrekken richting Vispertal.

13.30 uur, we zijn te laat!  Daarbij komt nog dat Vinnie een parkeerplaats moet zoeken want aan het einde Gasenried (1659 m) mag je maar 1,5 uur parkeren.  We bellen de huttenwirt om te melden dat we ten vroegste om 18.00 uur zullen arriveren.  We hebben immers een warme maaltijd besteld.  Een onvriendelijke stem antwoordt: "tot 18.00 uur!"  Dat belooft niet veel goeds.  Gelukkig vindt Vinnie enkele honderden meters voor het dorpje een parkeerplaats.  

13.50 uur, we vertrekken!  Na 50 meter merken we de eerste wegwijzer op: "Bordierhütte 4h15".  Het is een blauwe wegwijzer wat wijst op een alpien pad voor gevorderde en wel uitgeruste wandelaars.  Het tempo zit er al snel in.  Als twee gekken vliegen we omhoog dor het bos.  Onze lichamen krijgen niet voldoende tijd om zich rustig aan de snel stijgende hoogte aan te passen.  Dit is de tol die we betalen omdat we te laat vertrokken naar de berghut.  Als je tijdig vertrekt naar een berghut, krijgt je lichaam meer kans tot acclimatisatie, heb je vaak stabieler weer, heb je meer tijd om van je wandeling te genieten, heb je meer tijd om te recupereren, heb je tijd om 's avonds de route, die je de volgende dag moet volgen, reeds te verkennen en als er zich een ongeval voordoet, heb je meer tijd voor de duisternis inslaat, wat je meer reddingskans biedt.  We stoppen pas boven de boomgrens bij een verlaten herdershutje.  We hebben 500 meter gestegen in één uur.  Nu volgen we de zijmorene van de gletsjer, die veel weg heeft van de Moirygletsjer.  Volgende stop op 2500 meter.  Van hieraf verlaten we de morene en bereiken we de apere Riedgletsjer.  De hut is reeds vanuit Gasenried zichtbaar en lijkt nog steeds mijlen ver weg.  Het wandelingetje over de gletsjer wordt snel en met veel plezier verteerd.  Alleen een flink gezwollen ijsriviertje zorgt nog voor enkele moeilijke seconden.  Na nog een kort moreneklimmetje bereiken we de hut voor 18.00 uur (dit jaar, juli 2000 las ik in de krant dat er een nieuw pad naar de Bordierhut was geopend).

Met een zucht van opluchting open ik de deur van de hut en betreden we de leefruimte.  In de hoek zit een zwaarlijvige man.  Hij kijkt niet op en leest verder in zijn tijdschrift.  Kinderen lopen de hut in en uit, maken plezier,  roepen en tieren.  Het zijn er minstens twintig.  Net zoals in de Turtmannhütte biedt ook deze hut onderdak aan kinderen die deelnemen aan een jeugdcursus van de Zwitserse Alpenclub.  De man in de hoek stoort zich niet aan het geweld, noch aan ons.  We stappen richting de keuken waar na een tijdje een dame het doorgeefluik opent.  Op een snauwende wijze worden we er aan herinnerd dat we getelefoneerd hebben.  We krijgen kamer 1 toegewezen en al snel merk ik dat deze beddenbakken op kindermaat gebouwd zijn!  Het eten is ook geen succes: een kleine portie couscous met soepvlees.  Gelukkig heb je dan een goede vriend bij waar je toch nog plezier mee beleeft in miserabele situaties, zoals in deze kille berghut waar de gastvrijheid onder het vriespunt hangt.

We bekijken de routebeschrijvingen en de kaarten nogmaals.  Het doel morgen is heel de graat te traverseren en vier toppen te verbinden (Balfrin, Balfrin NW, Gross Bigerhorn & Klein Bigerhorn).  We laten onze gidsjes en kaarten even links liggen wanneer we silhouetten van steenbokken zien door het raam van de hut.  Als we buiten komen, zien we een koppeltje oude steenbokken smeken voor eten.  

Wanneer we ons dubbel willen gaan plooien in de beddenbak, komt de onverstoorbare man naar ons toe met de rekening.  Het blijkt de gardien te zijn.  Als ons geld op tafel ligt, vertelt hij dat het morgen schitterend weer wordt.  De wind waait immers van west naar oost.  Oost west, thuis best.  Slaapwel!

We ontbijten rustig met z'n tweeën en verlaten stiekem om 3.48 uur de hut .  Als we 500 m van de Bordierhut verwijderd zijn, zien we het licht van de hut aanfloepen.  We klimmen, even ongestoord als de gardien gisteren zijn tijdschrift las, schuin naar de morenerug.  Al snel bereiken we de gletsjer.  We vernamen gisteren dat gidsen van de jeugdcursus getracht hebben de Ulrichshorn te bereiken, maar ze hebben rechtsomkeer moeten maken.  We vinden hun sporen niet terug.  Het is zo donker dat we lang moeten turen om de juiste aanvangsroute te vinden.   Het kost ons minstens een half uur.  De gletsjer is bezaaid met rotsblokken.  Het is pikdonker en we bevinden ons in een klein kommetje dat ons enig overzicht belet.  Met behulp van de hoogtemeter vinden we de juiste route en we klimmen rustig naar de grote gletsjerbreuk.  Aan onze linkerkant   passeren we de zuidwand van de Gross Biegerhorn.  Ik hoop straks over het 500 meter hoger gelegen graatje terug naar de hut te klimmen.

Om 7.00 uur bereiken we een hoogte van 3630 meter.  We staan ten noorden van de Ulrichshorn en de Riedpass, aan de voet van de zuidgraat van de Balfrin.  De zon schijnt tegen de oostwand van de Balfrin, maar de graat ligt er nog onbeschenen en verraderlijk glad bij.  Ik mag het aan den lijve ondervinden.  Bij een glijpartij val ik op de hand die ik gebruikte om mijn val te breken.  Een scherpe steen bewerkte de palm van mijn hand, maar na een EHBO-beurt blijkt het mee te vallen.  Handschoenen moeten meer verwondingen voorkomen!  Ik trek ook mijn Gore-Tex-jas aan, want de koude wind neemt je stevig in zijn greep op deze graat. Toch heb ik er veel zin in:  rotsklimmen op hoogte, een passie.

De eerste meters zijn gewenning, op elkaar ingespeeld geraken, elkaars tempo vinden.  Maar eens je dat gevonden hebt, volgt snel de automatisatie.  En als er automatisatie is, is er tijd om te genieten.  De zon die hoger en hoger klimt en alle bergen beetje bij beetje verlicht.  

Vinnie weeft het touw tussen de rotsen.  Ik voel me veilig.  

Na minder dan een uur klimmen bereiken we een steenmannetje op de top van de Balfrin.  We nemen van elkaar de noodzakelijke topfoto en we bekijken het vervolg van de route.

We dalen 40 meter en stijgen terug 30 meter om de top van Balfrin NW te bereiken.  We doen er een half uurtje over.  Ik installeer mijn fototoestel, stel de timer in en maak volgende (overbelichte) foto:

Als teken van onze strijdlust kruisen we de piolets!  Achter ons van links naar rechts: Ulrichshorn, Lenzspitze, Nadelhorn, Stecknadelhorn en Hohberghorn.  Het uitzicht is hier mooier dan op de Balfrin.  De Balfrin NW is een aparte top die verbroederd is met de Balfrin.  Hij staat niet vermeld op de kaart, wel in de CAS-gidsjes.  

Het is bijna 10.00 uur als we de graat verder traverseren.  Op naar onze derde top: de Gross Bigerhorn.  We dalen eerst terug af tot het laagste punt tussen Balfrin Nw en Gross Bigerhorn, een meertje gevormd door smeltwater, gedeeltelijk over de rotsgraat, gedeeltelijk over de sneeuw op de noordflank van de berg.  Voor we het meertje bereiken moeten we een steile sneeuwhelling afdalen.  De sneeuw is van erg goede kwaliteit, zodat we vrij gemakkelijk en veilig het meertje bereiken.  We komen op de graat door langs het noorden een sneeuwveld te volgen en een 10 meter hoge wand te beklimmen.  Mijn horloge vertelt me dat we ons op een hoogte van 3590 meter bevinden en dat het 10.30 uur is.  De wolken stijgen tot bij ons en het omringende berglandschap verdwijnt in de mist.  Ik kan amper Vinnie onderscheiden op de graat.  We willen zo snel mogelijk naar de top, ons oriënteren en veilig naar de hut afdalen.  

Een kwartier later passeren we de top van Gross Bigerhorn.  Door het verslechterde weer nemen we geen tijd om een fotosessie te maken.  Ik trek het steenmannetje op de top.  Samen met mijn klimmaat is dit het enige wat ik kan zien.  Alles is wit.  We zien niet direct waar we moeten afdalen.  Oriënteren is heel moeilijk.  Door een kleine opklaring zien we  de Weisshorn wanneer we de kaart vastnemen   Volgens de kaart moeten we de rib afdalen die hiernaar wijst.  Als we beginnen aan onze afdaling trekken de wolken terug dicht en verdwijnt de Weisshorn terug achter een witte waas.  De graat ligt bezaaid met rotsblokken en is vrij breed.  

Om 12.00 uur eten we een kleinigheid op P. 3146, het laagste punt tussen Gross- en Klein Bigerhorn.   Hier kunnen we verder afdalen naar de hut of voor de derde maal terug omhoog klimmen naar onze vierde top.  We kiezen voor het laatste.  De mist is immers stilaan opgetrokken en vier op een rij is mooier dan drie op een rij.  We hebben een mooi uitzicht op de Riedgletsjer en met enige fierheid analyseren we het door ons getrokken spoor door de ijsval.  

Een half uur later en 38 hoogtemeters later staan we op Klein Biegerhorn.  We genieten van onze laatste maar laagste top.  We nemen een ludieke topfoto met Belgische vlag en inpakpapier van onze Turnhoutse beenhouwer.  Elk jaar krijgt hij van me de vraag per tocht een lading vlees te verpakkenen en het vaccuum te trekken.  We vonden verleden week enkele boodschappen tussen het inpakpapier: "Eet smakelijk en wees voorzichtig!"  Het vlees en bijhorende boodschappen deden ons enorm veel deugd en daarom zeulden we het verpakkingspapier over vier toppen om er een topfoto van te maken!  Deze is nu te bezichtigen in de beenhouwerij!

We zien vanaf Klein Bigerhorn reeds de hut liggen.  Over rotsblokken, zo groot als een auto, dalen we af naar de Bordierhütte.  Onderweg ontmoeten we het koppeltje steenbokken.  Ik kan het niet laten ze een halfuur te volgen om enkele foto's te nemen.  Dan verlaat ik hen en vervolg ik mijn weg naar de hut, springend van blok tot blok.  

Ik heb een warm gevoel van binnen.  Vandaag beleefde ik een van de mooiste beklimmingen die ik tot nu toe maakte in de Alpen.  Al een week trek ik met Vinnie op en we vormen een goed team, niet alleen op de rotsen of in de sneeuw maar ook daarnaast.  Samen lachen, samen beslissen, samen teleurgesteld zijn en samen eindigen we deze beklimming, samen opperst gelukkig.