De normaalroutes naar deze toppen zijn allemaal gemakkelijke gletsjerwandelingen.  Dus een prima project om met de leden van mijn collegekamp te doen.

18 juli 2002

Vinnie en ik parkeren onze wagen op de parking van Les Rousses, een kabelbaan die de skiërs naar de skigebieden boven Anzère voert.  We kijken naar de weg die via een tunnel naar het Lac de Tseuzier leidt.  We volgen een 200 hoogtemeters een breed spoor onder de kabellift maar nemen dan gelukkig een andere richting om in een ruwe kom te komen: Les Andins. Op een bord onder een wegwijzer krijgen we meer informatie over de aardbeving van 1949 die oorzaak is van de grote puinkegels van rotsblokken.  Van hieraf kunnen we twee wegen belopen.  Chemin des Andins loopt langs rechts door de kom, is de langste van beide en minst gevaarlijke.  Wij kiezen Chemin de la conduite.  Dit pad gaat langs de linkerkant van de kom en is objectief wat gevaarlijker.  Het pad is smal met boven ons een brokkelige helling van Pointe d'Hérémence (oppassen voor steenslag) en rechts van ons een steile wand.  Het pad is erg goed beveiligd met dikke blauwe touwen.  Een driehonderd meter hoger komen beide paden weer samen. Wegwijzer Combe des Andins.

Chemin de la conduite

We komen in op een soort maanlandschap terecht.  Het gebied Les Audannes bestaat grotendeels uit kalkgesteenten die glad gevormd zijn door de ijsmassa van Glacier des Audannes.  Door koolzuur (uit regenwater) treedt er een ontbinding op van kalksteen en worden de rotsen sterk aangetast en wordt dit typische reliëf met groeven of kluftkarren, scheuren, grotten, en dolines gevormd.  Dit oplossen noemt men corrosie.

We moeten oppassen voor dit objectief gevaar:

Eens we op het plateau van Audannes komen is het bijna vlak tot aan de hut.  Als snel zien we het grot Lac des Audannes liggen, dat zijn water afstaat aan het stuwmeer van Tseuzier.  Even verder passeren we een hutje dat gebouwd is met rotsblokken en ongeveer een half minibusje groot.  Iets hoger zien we de Cabane staan.

We worden vriendelijk begroet door Armand en zijn sherpa.  Buiten een enkeling is er niemand in de hut.  Het slechte weer van de afgelopen dagen is hiervan beslist de oorzaak.  's Avonds vertelt de gardien over zijn streek, het meer, zijn berg, zijn reizen naar Nepal, de aardbeving,...  Plots groet de Nepalees ons goedenacht en gaat naar buiten.  De gardien ziet onze verbaasde blikken.  "Hij slaapt in dat stenen hutje of het nu sneeuwt, onweert of goed weer is.  Hij bidt en slaapt daar".  Ik ben blij dat de dortoir van de hut toch wat luxueuzer is ingericht.
 

De volgende morgen klimmen we naar Col des Eaux Froides (2648 m).  Vanuit de hut lijkt deze col moeilijk te bereiken maar dat is bedrog.  Er ligt een vrij goed pad en Armand heeft er in het gebied ronde de cabane alles aan gedaan om de bewegwijzering op punt te stellen en de gevaarlijke passages te voorzien van touwen.  Op de col vinden we een grote rotsblok met een wegaanduiding.  We volgen de pijl door op de rots te klauteren en lopen weer over een fel geërodeerde kalkstenen. 

Vinnie op Col des Eaux Froides             -             Jeroen en Vinnie over het kalkgesteente naar de voet van de gletsjer  

We klimmen tot op het laatste rotseilandje in de sneeuw.  We eten wat en we binden ons in.  Het is heerlijk op deze door de zon verwarmde rots.  Toch moeten we vertrekken anders wordt de sneeuw op de gletsjer te papperig. Als je de juiste instijgroute neemt is de gletsjer bijna klovenvrij.  Enkel links van ons liggen heel wat kloven.  Ook de route naar de Wildhornhütte loopt over kloven.  In het gidsje Berner Alpen I wordt hiervoor ook gewaarschuwd. 

Voor top van de Wildhorn.  Rood is onze route, groen is de route vanuit de Wildhornhütte.

Drie kwartier later bereiken we de laagste top van de Wildhorn (3246,3m).  Hier staat een prachtig smeedijzeren kruis op. 

 

Jeroen op top Wildhorn	Jeroen en Vinnie op de top.  Uiterst rechts de Mont Blanc, uiterst links de Grand Combin.
Topkruis met rechts Les Diablerets.	Jeroen op weg naar tweede top
Jeroen met zicht op Wallis (rechts van wandelstok: Bishorn en Breithorn)	De grote witte vlek is Plaine Morte, een skigletsjer boven Crans Montana met links ervan de Wildstrubel.
Van Mischabelgroep (Dom) tot en met Dent d'Hérens.  Juist onder de gletser ligt de kom van Audannes.	Sommige wanen zich in een winkelstraat.  Gezellig maar veilig?

12 juli 2006

Met mijn groep van de collegekampen beklim ik weer de Wildhorn. Het is een erg vlotte beklimming, waar iedereen ten volle van geniet.

Uit het dagboek van de kampdeelnemers:

Dadelijk na het ontbijt namen we de bus naar Tseuzier. Hoe het kwam: de vroegte, de Zwitserse manier van busrijden of het HAAAAAAAAAARSPEEELD BWEEEUUUH, … we zullen het nooit weten, maar Carl nam in ieder geval tegen het einde van de rit het laatste iets te letterlijk ...

Bij onze aankomst stond ons eerst een tocht van vier en een half uur te wachten naar de Cabane des Audannes. De eerste paadjes die we namen, bleken allemaal ofwel onveilig door lawines ofwel onmogelijk te begaan met een rugzak. Dus daalden we even af en probeerden we het opnieuw. Zo bleek onze wandeling nog slechts een drietal uur te bedragen. We genoten volop van het zingen in de tunnels en het nemen van prachtige natuurfoto’s.

Onze wandeling bracht ons door een gebied waar in 1949 nog een aardbeving had plaatsgevonden. Het landschap was mede daarom erg verschillend van dat van vorige tochten. In de vroege namiddag werd het tempo even de hoogte in gejaagd omdat een onweer dreigde. We kwamen net op tijd aan om de regen met bakken uit de lucht te zien vallen vanuit de heel erg gezellige en knusse berghut ...

De volgende ochtend zijn we met een aantal dapperen vroeg uit de veren voor de beklimming van de Wildhorn. Eerst komt een beklimming over kalksteenrotsen. Niet zonder gevaar: we moeten opletten voor dolinen, ronde verzakkingen in de kalkstenen ondergrond. Hierna steken we in cordée de gletsjer over en bereiken we als eersten die dag, maar ook als eersten in de geschiedenis van de collegekampen, de top van de Wildhorn (3247 m)! We poseren bij het prachtige smeedijzeren kruis en trekken dan over de graat verder naar de tweede top. In de mist keren we daarna naar de berghut terug, waar we de rest van de groep oppikken. Dan moesten we in recordtempo naar beneden. Over een skipiste daalden we zelfs 800 hoogtemeters in één uur tijd. Dat moet ook een driest collegerecord zijn! Na veel gevloek over de pijn in de knietjes deden de meesten een dutje tijdens de busrit terug. Anderen begonnen zich volop voor te bereiden op de kampavond.

 

Frans Claeys trekt de groep door "la combe des Andins". De gevolgen van de aardbeving van 1949 zijn nog duidelijk merkbaar.
Cabane des Audannes.	Sherpa Tandi, hulp van de gardien tijdens de zomer, vertelt over zijn 3 topbeklimmingen van de Mount Everest.
Sherpa Tandi met enkele leden van het collegekamp 2006.
Op naar glacier des Audannes over de prachtige kalkrotsen.
Touwgroep 2 op weg naar de top.
Collegekamp 2006 op top van de Wildhorn.
Hoe graag je ook op de top blijft, steeds weerklinkt de lokroep van het dal.
Link naar website Sint-Jozefcollege Turnhout
2 mei 2008 Zie tour Wildhorn   16 juli 2009 Op uitnodiging van Tim genieten we nog een weekje na van een vermoeiend collegekamp in Grimentz met als uitsmijter de beklimming van de Wildhorn. De beklimming van de Wildhorn is een uitgelezen tocht om te maken met niet-klimmers. De technische moeilijkheden zijn aanvaardbaar en alle ingrediënten zitten in de tocht vervat: gletsjer, rotsklimmetjes, gezekerde passages met touw, topkruis, unieke natuurpracht, aangename berghut,... en met goed weer krijg je een onvergetelijk panorama voorgeschoteld. Met een goede fysieke conditie, een vertrouwensvolle groepsgeest en flinke dosis zelfvertrouwen geniet je van elke stap naar de top. De ademloze stilte van deze top geeft je zoveel stem dat je er maanden later nog niet over uitgepraat bent.

Vanaf parking Les Rousses (1767m) bereik je in ongeveer 3u de Cabane des Audannes.
Voldoende en regelmatig eten en drinken is belangrijk om de berghut te bereiken en je lichaam te laten wennen aan inspanning en hoogte.
Door het bos bereiken we de vallei van Andins	Via een richeltje op de zuidwand traverseren we richting de hut. Hanne wijst naar puinhoop afkomstig van de aardbeving uit 1949.
Door middel van touwen klauteren we door de zuidwand. Onder ons loopt de wand steil omlaag.
Door de aardbeving ligt heel de vallei vol kleine keien. Het padje loopt er dars door en verdwijnt wel eens door bergverschuivingen na de winter.
Via Combes des Andins (gele route) bereiken we een plateau met prachtige kalkformaties en het meer van Audannes, waarnaast de cabane ligt. Ook aan de andere kan van Combe des Andins ligt een pad (rood) naar de cabane maar dat is minder spectaculair. Het groene pad is de winterroute.
	Hanne en Sarah bereiken het plateau.
Johan Joppen bijna in de Cabane.	Als volleerde trekkers, bestellen we liters thee om ons vochtgehalte op peil te houden.
Tijdens de late namiddag rusten we en genieten we van deze unieke plek.	Cabane des Audannes (2508m)
Hilde Renders	Tim Joppen
5.55u. Na een lichte afdaling doorkruisen we een rivier waarna het steil omhoog klimt tot Col de Eaux Froides (2648m). Hilde voert de groep aan.	Na de col klimmen we links een steile rotspassage over. Mil overwint beheerst deze traverse.

Hilde Renders Johan Joppen	Hanne Joppen Hilde Renders	Sarah Sysmans Mil Sysmans

	Hanne ziet de top!
Op het laatste rotsplateau binden we ons in.
Over Glacier de Ténéhet naar de top (gele route). We traverseren de top en dalen over de rode route terug af.
Mil en dochter Sarah Sysmans	Sarah & Tim Joppen
Johan Joppen & Hilde Renders	Jeroen & Hanne
Afdaling van de top.

De jonge generatie traint al volop...	Greet en Warre	...en kijkt al uit naar een volgende bergvakantie. (Warre, Tim en Thijs)