woensdagvoormiddag, 10 november 2004

Als sportgangmaker besteed ik de laatste uurtjes van de week aan het maken van een aanbevelingsnota voor de bouw van een klimmuur op onze school.  Terwijl ik wat offertes doorspartel, valt mijn oog op een foto van Kris naast het topkruis van de Pointe de Vouasson.  Ik haal de duimspijkers rond de foto weg en ik trek hem van mijn prikbord.  Wat een mooie herinnering aan het collegekamp van 1998. 

De punten op de traditionele vergadering met internaatsbegeleiders om 11.10 uur worden vlot behandeld.  Zonder omwegen bereik ik snel de hoofdingang van onze school en spring ik in Wims auto (winterproof) richting Genève.  Na anderhalf uur wanen we ons al in Zwitserland.  Op de Baraque de Fraiture (652m) ligt immers 15 centimeter sneeuw.  Een grote friet met vidée en mayonaise duidt ons erop dat we in ons vaderland vertoeven.  We vervolgen onze weg via Metz, Nancy, Epinal en Besançon naar Genève.  Onze gekozen route is niet ideaal.  Dankzij "de kortste weg" staan we pas om 21.15 uur aan het appartement van Jan en Alec. 

Tram 13 brengt ons de volgende dag tot bij de gebouwen van de UN in Genève.  Twee bewakingsagenten lopen ons al tegemoet om te melden dat er geen bezoekers meer binnen mogen.  Gelukkig is er nog één bewakingsagent die vraagt of we voor Jan Roelants komen.  We bevestigen dit en zijn zo binnen het domein waar we op zoek gaan naar deur 40.  Jan is een oud-leerling van onze school, oud-leider van ons collegekamp en broer van Wim.  Alec is ook oud-leider van ons collegekamp en studeert nog in Genève.  Samen huren ze een modern bemeubelde flat. Jan leidt ons rond in de UN-gebouwen waar hij stage loopt.     De grote conferentiezaal is imposant.  Hier kunnen 2000 mensen een lezing bijwonen. Het is de grootste zaal van de UN in Genève. Alle massatoespraken worden hier gehouden, zoals de toespraak van Koffie Annan in september 2004 ter nagedachtenis van Sergio Vieira de Mello, de United Nations High Commissioner for Human Rights, die vermoord is in Irak.  Anan, die een persoonlijke vriend was van de Mello gaf hier een sneer uit de pan aan het adres Bush door de oorlog in Irak als volledig nutteloos te bestempelen.  Terwijl ik door de gangen kuier en de "flatscreens" tel, denk ik aan het bijbelverhaal van de toren van Babel.  Als ik al die mensen met elkaar zie samenwerken en communiceren wordt het verhaal snel doorprikt.  Hongerig bekijk ik zes verschillende gerechten in de vitrinekast van het UN-restaurant.  Ik kies voor "jambon à l'os", een schotel die je af en toe eens in een goede berghut krijgt.  We ontmoeten ook Michel Patteet, de symphatieke baas van Jan.  Gezellige boel hier, maar er moet blijkbaar ook nog hard gewerkt worden en we vliegen eruit.  Na twee pogingen halen we de lift en verlaten we de UN via deur 40.  Tram 13 brengt ons in het centrum van Genève.  Onze zoektocht naar "free samples" in het chique shoppingcenter Globus draait op niets uit.  Dan maar een pintje in een cafeetje in het oude gedeelte van Genève. 

Wim en ik volgen een conferentie in grote zaal.	Michel en Jan: een goed team.	Alec - Jan - Jeroen

Om 18 uur trachten we ons een weg te banen door Genève, pikken we Jan op, wurmen we ons door een file in Lausanne en scheuren we door de haarspeldbochten (al vallen die best mee) richting Arolla.  Omstreeks 21 uur worden we hartelijk begroet door Mireille en Urbain in Pension du Lac Bleu.  Dit Vlaams koppel nam enkele jaren geleden dit hotel-restaurant over en runt het met veel gastvrijheid en zin voor lekkere keuken en bieren.  Als je weet dat de Zwitsers hier  eens goed komen eten en hun pint komen drinken, weet je genoeg.  Het pension is genoemd naar een meertje dat 260m hoger ligt en een attractie is in de vallei.  Het water is diepblauw en ijskoud omdat het ondergronds aangevoerd wordt. 

Na een lekkere koude schotel drinken we nog enkele pintjes.  Vlaamse gezelligheid in Arolla. 

De ochtenddouche is echter lekker warm!  Na een uitgebreid ontbijt vertrekken we met de auto van La Gouille naar Arolla.  Geladen als muilezels volgen we het paadje achter Centre Alpin naar Pra Gra.  Ik heb het met Wim over het constante "heli-gevlieg" tijdens deze periode van het jaar, even  frequent als in de zomer.  De hoeveelheid sneeuw valt best mee:  een pelletje van enkele centimeters.  Sneeuwschoenen blijven dus aan de rugzak.  Dit komt ook vooral omdat we tegen zuidhellingen omhoog lopen.  Op de noordhellingen ligt een tiental centimeter meer sneeuw.  Er lopen geen voetsporen van voorgangers in de sneeuw.  Het lucht me een beetje op, want alleen in de hut zijn,  is zoveel mooier dan met verschillende groepen.  Het maakt het ook plezant om het weggetje naar de hut te vinden.  Hier en daar merk ik dat de gardien wat veranderingen heeft aangebracht.  Koppig vervolg ik dan via de oude en wat mij betreft mooiere weg.  Na een uurtje of drie zwoegen, bereiken we de hut.  Wie hoopte even welverdiend te kunnen neerploffen en een tas thee of een heerlijke soep te bestellen, heeft het mis.  De hut wordt sinds september niet meer bewaakt door een gardien. 

Heel even genieten we van onze tocht, de hut en de omgeving.  Maar snel krijg je het koud en gaat de mens over op zijn overlevingsinstinct.  Alec en Jan gaan op zoek naar water en verse sneeuw.  Wim en ik klieven het hout, schermen de keuken af van de eetplaats met dekens (de ruimte is immers te groot om warm te krijgen).  Wim laat het kacheltje heerlijk branden.  Onze sneeuwvoorraad wordt in de loop van de namiddag toereikend om twee dagen te overleven.  Het dekensysteem werkt goed en het wordt gezellig warm in de keuken.  We zetten er een tafeltje en vier krukjes en we drinken na heel wat gezwoeg enkele koppen heerlijke thee.  

Terwijl we ons avondmaal voorbereiden, lopen we af en toe naar buiten voor een blik op de schitterende zonsondergang. 

Koken, het is niet iedereen gegeven.  Ik roer wel eens graag in een pot maar ik krijg nooit alles klaar of warm op hetzelfde tijdstip.  Stuntelig assisteer ik de broers Roelants bij de bereiding van het avondmaal.  Oplossoep, snelkookrijst, currysaus, ananas en zwanworstjes zijn ingrediënten die makkelijk te vervoeren zijn naar een berghut, snel te bereiden en nog wat voedzaam ook.  Ik hou het even vol of beter gezegd zij houden het even vol, maar na enkele minuten wordt er een videoboodschap ingesproken met de boodschap: "haal de Jerre uit de keuken".  Ik ga maar aan tafel zitten en beloof me straks nuttig te maken met wat hout te klieven.  De grote hoeveelheid eten gaat vlot binnen, aangevuld met een geïmporteerd Chileens wijntje.

De temperaturen dalen nu peilsnel ver onder het vriespunt.  Terwijl we de sterren aanschouwen ontdekken we een lichtje op de noordoostgraat van de Mont Brulé.  Ik weet zeker dat het geen vliegtuig is en dat het van de graat komt.  We weten van Urbain dat er nog Vlamingen in de Refuge des Bouquetins zitten, maar deze zouden doorsteken naar Cabane de Bertol.  We schijnen met onze hoofdlampen in de richting van Mont Brulé.  We zien het licht op de graat nog verschillende keren, maar het is geen noodsignaal.  Verstijfd van de kou gaan we terug naar binnen.

Om middernacht en ook enkele uurtjes later sta ik op om het kacheltje te voorzien van hout.  Ook Wim komt om 5 uur nog eens uit zijn nest, zo kunnen we morgen warm ontbijten en vertrekken.  Ik schrik een beetje van de wolken die in het zuiden over de toppen hangen wanneer ik mijn hoofd voor het eerst die morgen buitensteek.  Ze hangen in dichte pakken op een hoogte van ongeveer 3000 meter.  Het is 9 uur als we vertrekken naar de Pointe de Vouasson: over het graatje, dan afdalen tot aan een riviertje en dan terug omhoog tot op de rug van een grote zijmorene van Glacier Supérieur des Aiguilles Rouges.  We volgen de blauwwitte markeringen tot de morene overgaat in een groot sneeuwveld.  Hier doen we onze sneeuwschoenen aan.  We merken de steenmannetjes op die ons in een geul naar Col de Darbonneire brengen.  Heel even verschijnt de top van de Vouasson.  Ik loop over een sneeuwheuveltje om de weg ernaartoe te bekijken.  Meer dan enkele seconden krijg ik niet.  Alles wordt terug wit.  Toch binden we ons in.  Maar ver geraak ik niet.  Het is een totale "white-out".  Ik wacht zolang tot ik het koud krijg en dan maar weer even verder op gevoel en met de kaart.  Als ik achter me kijk zie ik Wim, die de cordée sluit, amper nog staan.  Weer sta ik stil.  Dan maar op kompas.  Na twee touwlengtes zakt de sneeuw weg onder mijn voeten, ik verlies mijn evenwicht en val op mijn voeten.  "whhhoeffff".  Ik schrik op en kijk naar Jan, die achter me loopt.  Ook hij heeft de sneeuwplaat voelen wegzakken en het geluid gehoord: waarschijnlijk een onstabiele sneeuwlaag onder onze voeten.  Gelukkig maar bewust kozen we een goede route over zachte hellingen niet steiler dan 30°, anders was de plaat losgekomen en beginnen  schuiven, een lawine dus.  We besluiten dan maar om te keren, want we weten dat het vervolg van de route over meer steile sneeuwhellingen loopt en de zichtbaarheid verbetert nog steeds niet. 

Ik haal mijn foto van Kris naast het topkruis in 1998 uit mijn zak en steek hem tussen twee zware stenen op de Col de Darbonneire.  Ik maak er een klein steenmannetje bovenop.  Deze hoop ik met ons collegekamp 2005 mee naar de top te nemen en daar achter te laten.  De afdaling geeft ons vleugels.  Op sneeuwschoenen en door een pak versgevallen sneeuw naderen we snel de berghut.  Ik merk dat er meer luiken dicht zijn dan deze morgen.  Zou er iemand in de hut zijn?  We hebben er nog persoonlijke spullen liggen en we moeten nog wat opruimen.  Daarvoor hebben we ook de omweg terug naar de hut gemaakt en zijn we niet verder afgedaald langs het riviertje richting Lac Bleu en La Gouille . 

Op de parking zien we Urbain bij een groepje Vlamingen staan.  We merken snel dat er iets aan de hand is.  Urbain zegt ons dat er een reddingsactie bezig is op de noordoostgraat van de Mont-Brulé.  Na een verhaal van één van de acht klimmers weten we wat er gebeurd is.  De twaalf Westvlaamse VBSF-ers organiseerden een "shortclimb" in de Alpen.  Ze verzeilden in Refuge des Bouquetins en van daaruit gingen er acht klimmers langs de westgraat tot Pointe Kurz, een soort voortop van de Mont Brulé en vier klimmers verkozen de noordoostgraat.  Deze keuze bleek verkeerd te zijn want de vier raakten op gegeven moment niet meer voor of achteruit.  Ze wisten de reddingsdiensten te bereiken maar Air-Glaciers kregen de klimmers niet van de berg.  Er werden gidsen gedropt maar zij raakten ook niet tot de klimmers.  Een koude nacht op de berg voor klimmers was het gevolg.  Ik denk terug aan de lichtjes die we op de graat zagen vanuit onze cabane.  De volgende dag hebben de gidsen de onfortuinlijke klimmers kunnen redden over de westgraat van de Mont-Brulé.  Hier werden ze opgepikt door Air-Glaciers en naar het ziekenhuis van Sion overgebracht.  Later sprak ik nog in ons pension met één van de klimmers.  Buiten één klimmer met wat bevriezingsverschijnselen waren ze ongedeerd.  Dat heeft zeker te maken met hun goede beslissing om bivakzakken mee op tocht te nemen. 

Als je het gidsje van deze regio openslaat bij de Mont Brulé dan loopt de normaalroute over de westgraat (WNW) en Pointe Kurz.  Het is een PD (peu difficile).  Als je afgaat op de quotering is de noordoostgraat de makkelijkste, F (facile).  Maar als je de beschrijving leest, heeft men het over rochers très délités.  In dit gebied van de Alpen zit een band met slechte rots.  Meestel bestaand uit gneiss.  Dit vormt echt een groot gevaar voor elke klimmer en hier dien je veel rekening mee te houden hoe gemakkelijk de route ook is.

Met Wim wandel ik nog tot Arolla om zijn auto op te pikken terwijl de reddingswerkers en gidsen met helikopters de Vlamingen evacueren.  Onze uitstap loopt nu echt op zijn einde.  Een warme douche en een heerlijke raclette voegen er nog dosis genot aan toe.  

De kers op de taart hebben we niet kunnen zetten maar als de taart zo lekker smaakt is de kers overbodig met andere woorden de top is niet belangrijk, wel de weg erheen.  En deze leidde dit keer langs Genève, Pension Lac Bleu en een schitterend verblijf in Cabane des Aiguilles Rouges.  Dit smaakt naar nog.