Mijn lichaam rilt, langzaam past het zich aan aan de koude en de snijdende wind die op de col heerst. Aan de hemel hangen wolkensluiers, vooral iets ten noorden van de Dent Blanche. Ik sta ongeduldig te wachten, ook al doet iedereen zijn uiterste best om zich tijdig in de cordée in te pikken. Mijn horloge duidt een hoogte van 3280m aan als ik om 5u26 mijn plastic bergschoen voor het eerst op de gletsjer zet. Ik weet dat ik snel moet zijn, "het" hangt in de lucht. Maar de sneeuw is hard omwille van de koude en het nog vroege uur en dat maakt dat we gelukkig snel kunnen vorderen. Ik schrik van een gigantische kloof die plots voor me opduikt. Gelukkig kan ik deze langs rechts gemakkelijk passeren. Als ik achterom kijk, zie ik zo’n twintig zwetende en genietende gezichten van de leden van het Sint-Jozefcollege uit Turnhout waarvoor ik deze beklimming gids. We zijn op weg naar la Tête Blanche (3724m), niet meer dan een sneeuwheuvel te midden van imposante vierduizenders, een décor dat deze berg haast nietig verklaart.

Een trend van de laatste jaren is dat vele klimmers, die de avond voordien in de cabane pronkten met hun "high-tech" uitrusting, nu wachten tot er iemand vertrekt en dan gewoonweg volgen. Onzelfstandig "klimmen" noemt men dat. Met Kris, die vlak achter me loopt, praat ik voortdurend over het opkomende slechte weer. Hij is het volkomen met me eens, we moeten snel vorderen. Ik stel een deadline op 7u30. Dan wil ik absoluut op de top staan. Anders draai ik om, ook al ben ik met de groep slechts twintig meter onder de top. De wolken zetten op van het noorden richting oosten. De opkomende zon heeft moeite om met zijn felle stralen door de wolken te breken. Alles is wazig, spookachtig, een nooit geziene hemel. Prachtig, maar tevens levensgevaarlijk.  

Het is 7u26 als ik mijn pickel op de top plaats en Kris een hand geef. We feliciteren de deelnemers. Wim voegt de derde en laatste cordée van onze groep op de top. We staan er allemaal op, een puike prestatie! Vijf minuten krijgen de deelnemers om snel wat kiekjes te nemen, iets te eten en te drinken. De wind blaast pal in mijn gezicht wanneer ik me naar het noorden richt om terug af te dalen. Wolken vermenigvuldigen zich en hun kleur spreekt boekdelen. Onze zintuigen worden er intuïtief door aangescherpt. Ik weet het nu wel zeker: er is heel slecht weer op komst. De zomer blijkt nog niet in Wallis te zijn. Ook de vorige week heeft het nog veel gesneeuwd. De bergen verkeren eerder in winterse omstandigheden. We dalen vlug af. Tijdens gans de terugweg komen we stijgende alpinisten tegen. Zelfs als we Cabane de Bertol bereiken, vertrekken er nog klimmers naar de top. Ik wijs hen op het komende gevaar maar krijg als antwoord: « De zon komt er wel door, het wordt een prachtige dag. ».  De gardien staat me op te wachten en feliciteert me met de prestatie van de groep. Ook hij kijkt met argusogen naar het snel veranderende weer. Als we juist van de gletsjer zijn, een half uur van de cabane verwijderd en onze klimspullen uittrekken, begint het plots te regenen.

Wim en ik op te top met achter ons de Matterhorn (links) & de Dent d'Hérens (rechts).

Het gevaarlijkste is wel gepasseerd, maar we moeten nu nog snel hoogte verliezen, hetgeen in een strak tempo gebeurt. We zijn een half uur verwijderd van ons heem in Arolla wanneer een eerste bliksemschicht het dal verlicht. Mijn pas wordt er niet langzamer op. Gelukkig zijn we nu op 2000m en niet meer op 3300m. We krijgen een warm onthaal van de achterblijvers maar ik voel me koud vanbinnen want ik moet nog steeds denken aan de mensen die daar nog op die berg zijn. Hebben ze het weer goed en tijdig geanalyseerd ? Zou iedereen in veiligheid zijn of spelen zich daarboven nog beangstigende taferelen af ? Allerlei gelijkaardige vragen flitsen door mijn geest.Ik ga op mijn bed liggen en slaap de namiddag door. Ik ben doodop van concentratie. Ik kan toch goed slapen ondanks de alles verlichtende bliksemschichten en de oorverdovende donderslagen.

21 juli 1997, ik beslis terug mee met de groep naar huis te gaan. De condities laten het niet toe om op grote hoogte nog veilig te klimmen. Pakken sneeuw en nog steeds onstabiel weer dwingen me terug te reizen. Afscheid is een beetje sterven, het geeft een raar gevoel vanbinnen. Ik wil hier blijven maar moet toch weg. De paradox in mezelf. In de bus duik ik stilletjes in mijn zetel en de film van een mooie, maar moeilijke reis speelt zich af in mijn geest. Luxemburg is zoals steeds de laatste stopplaats voor België. Verkrampt tracht ik me een weg uit de bus te banen. Ik sta nog maar net buiten of er loopt een deelnemer naar me toe met een krant in de hand, duidelijk opgewonden. « Wat is er nu weer in ons apenland gebeurd ? » roep ik hem toe. « Er zijn 3 belgen verongelukt op de Tête Blanche !» Ik snel het kioskje binnen, scharrel een krant beet en in een mum van tijd zit ik terug op mijn zetel. Mijn ontsteltenis is compleet wanneer ik lees :

« Drie Waaslanders, de 53-jarige Arnold De Moor en zijn twee zonen Dirk (23) en Erik (21) uit De Klinge, zijn van uitputting en extreme koude om het leven gekomen tijdens een sneeuwstorm op de gletsjer Ferpècle in het Zwitserse kanton Wallis. Door de hevige sneeuwstorm geraakten ze gedesoriënteerd. Helemaal verdwaald zijn ze daarop noodgedwongen de moordende nacht ingetrokken. Uitgeput aan honger en bittere koude zijn de onfortuinlijke bergbeklimmers vrijdag bezweken. »

Krantenknipsel uit "Le Nouvelliste" van 21 juli 1997.

Het is stil in de bus wanneer we aan de laatste etappe richting Turnhout beginnen. De meesten zitten verscholen achter een krant. De gebruikelijke sfeer (« We zijn er bijna ») valt weg. Iedereen weet nu dat de dood dichtbij was. Door de situatie goed te analyseren en het stellen van een deadline leek het voor de deelnemers alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Nu worden ook zij een beetje geconfronteerd met het noodweer waaraan ze zojuist ontsnapten.

Thuis heb ik er veel artikels over gelezen. De bergsport werd nog maar eens in het verkeerde daglicht gezet. Want toont de pers ooit belangstelling voor een bergsportverhaal als er geen doden bij zijn gevallen?   En dan krijg je, als bergbeklimmer, voortdurend dezelfde reacties van kennissen en familie : « Zie je wel dat het een gevaarlijke sport is », « weeral doden in de bergen », « jullie spelen met je leven », … Toch is het niet slecht dat zo’n zaken in de pers verschijnen. Het is misschien een goed middel om de mensen ervan te overtuigen dat de bergen niet enkel de schilderachtige omgeving zijn van op de postkaart. Er werd ook veel onzin geschreven. Zo zou het maar een tochtje voor tieners zijn. Een tocht waarvoor je zelfs geen uitrusting nodig hebt, … Dit bewijst nogmaals de onwetendheid van de meeste mensen als het gaat over wandelen en klimmen in de bergen.

Jongeren begeleiden op tocht tussen de alpenreuzen is een hele uitdaging. Ook als ervaren bergbeklimmer. Je bent plots zo sterk als de zwakste schakel en deze schakel is zo zwak als de groep zelf toelaat. Als goede manager weet je dan dat de groepssfeer primeert op kamp. Tim Joppen en de leidingploeg toveren die sfeer tevoorschijn met vele creatieve spelen, een uitdagend kampthema, een spannende quiz, enz. Voeg daarbij nog vele gezellige en deugddoende babbels en je krijgt een hecht team. De magen moeten goed gevuld worden door de kookploeg. Sarah, Joke en Dirk koken de volste en heerlijkste maaltijden bij mekaar. Tijdens de avondformatie en op de vooravond van onze tweedaagse naar de Tête Blanche weet ik dat het goed zit. Enkel het weer kan onze plannen nog flink dwarsbomen. Met de spanning op hun gezichten, maar uitkijkend naar het avontuur van morgen, kruipen de leden onder de wol ...

De volgende morgen. De kampplaats lijkt op een mierennest. Iedereen zigzagt van de ene naar de andere plaats om tijdig klaar te staan voor het vertrek van de tweedaagse. De keuken draait op volle toeren, de karweien worden snel afgehandeld, rugzakken worden volgepropt met etenswaren, warme kleding, bergmateriaal, enz. En plots keert de rust in ons heem terug, want iedereen is klaar. Het startschot wordt gegeven en de groep verplaatst zich stap voor stap richting Cabane de Bertol.

Na wat klimmen bereiken we Plan de Bertol, een herdershutje op 2670 m boven de zeespiegel. Tussen de wolken herkennen we al de Cabane de Bertol. Sommige monden vallen open van verbazing. De Cabane de Bertol is een arendsnest hoog tegen een rotspijler. Je bereikt ze door een steile klim over een gletsjer tot op een col. Daarna brengt een aaneenschakeling van ladders en kettingen je tot in de hut. We brengen er de nacht door ...

Met de groep over Glacier de Bertol.
Pieter De Tavernier op de ladders.	Thomas Janssens

Om 4.30 uur worden alle vrijwilligers voor de Tête Blanche gewekt. Dertig (!) minuten later staat iedereen onderaan de ladders op zijn plaats in de cordée (een bergtouw dat de leden verbindt om zo veilig een gletsjer over te kunnen steken). Het weer is erg wisselvallig. Er valt nog geen neerslag, maar de wolken proberen zich te groeperen om hun lading over ons uit te strooien. In een lange sliert wandelen we over de bevroren sneeuwlaag van de gletsjer ...

  

Inbinden touwgroepen.	Andreas Bodart
Cordée1 op de top	Top Tête Blanche
Terugweg.

De groep is sterk en de beklimming vlot erg snel. Als eersten bereiken we die dag de top van Tête Blanche. Voor mezelf de zoveelste maal, maar ik geniet nog altijd. Niet zozeer meer van de tocht zelf, maar wel van de leerlingen die dankbaar en opgewekt genieten van hun geslaagde tocht en van zoveel natuurpracht. Gelukkig blijven de bergen altijd bestaan ... Uiteindelijk bereiken we veilig terug ons heem.

De Route

Vertrekpunt: Cabane de Bertol

Kaart: 1347 Matterhorn (1:25.000)

Tijd: 2u. tot op de top.

Eerste beklimming: 1849, Gottlieb Lauterburg, Melchior Ulrich avec Anton & Jos Biner, Niklaus Inderbinen et Johan Madutz.

 

 

Kaart van de streek waar het ongeval gebeurde (1997).

ROOD: route van vader Arnold en zonen Dirk en Eric De Moor uit De Klinge.

1968m => 3311m

4u

Foto links & 2 foto's hieronder:

situatie in juli 2006!

Omdat de gletsjer aper lag, werd er een kleine Via Ferrata (3 oranje stipjes) in de rotsbult midden in de gletsjer geïnstalleerd.

Ook kwamen een aantal kloven vrij te liggen. Iets wat ik hier nog nooit had gezien.

Zie ook beklimming 2006 van de Aiguille de la Tsa

Cabane => top = 2u15minuten

Reacties, vragen en suggesties i.v.m. deze site zijn altijd welkom!

Gewoon even mailen!

jeroencaers@gmail.com

Copyright © 1998 - 2008  Jeroen Caers

Laatste update: 30 maart 2010