Tijdens de zomer van 1994 nam Bruno me vanuit Zinal mee naar de Mountet.

Het plan was eerst de Pointe de Zinal te beklimmen en de dag erna de Besso. Het werd een bangelijk avontuur en een echte start van mijn klimcarrière. De beklimming van Pointe de Zinal is een erg lonende toer. Er is heel wat afwisseling tijdens de tocht: een spectaculaire gletsjer, een ijswandje en wat klimwerk op de zuidgraat.

1. Glacier Durand

De oversteek van deze spaltenrijke gletsjer moet voorzichtig worden aangepakt. Bij het verlaten van de cabane neem je het pad richting Le Coeur van de Obergabelhorn. Je passeert onder de noordwand van de Obergabelhorn en je omzeilt rechts een aantal grote kloven. Ongeveer op 2900m draai je het best richting Roc Noir. Langs deze rechterkant van Glacier Durand bereik je het bovenste gletsjerplateau (3230m). Ik zakte tweemaal door een sneeuwbrug maar bleef telkens met mijn rugzak hangen.

Dieter en Pointe de Zinal	Langs Roc Noir naar het hoogste gletsjerplatform van Glacier Durand

2. Col Durand

Via een steile sneeuwwand en een grote rimaye bereiken we Col Durand. De wand was nog bedekt met voldoende sneeuw (1994!) om vlot naar boven te kunnen klimmen. We kiezen niet voor de kortste weg naar de col. Deze is de meest steile route maar ook heel snel aper. Iets links ervan vinden we een goed plaatsje om de rimaye over te steken. Boven volg je het sneeuwgraatje tot de rotsen.

rimaye Col Durand

Dieter gevolgd door Jeroen in wand naar Col Durand.

3. Over rotsen naar top

Door een soort brede gang in de rotswand klim je omhoog tot op de toppiramide. Vaste rotsen II-III.

Jeroen in het laatste stukje naar de top

Bruno op de top! Hij wijst naar de Matterhorn en onder zijn hand priemt de Weisshorn door de wolken.