Ik spring de lucht in om een blok te zetten tegen de aanval van de tegenpartij. Ik kom op een voet neer, hoor een angstaanjagend geluid. Precies een tak, die door een hevige storm, doorbreekt. Ik val op de grond. Ik moet vechten om bij bewustzijn te blijven. Wanneer ik een blik op mijn been werp zie ik dat beide benen over zijn. Ik schrik en ga onmiddellijk achterover liggen. In het ziekenhuis stelt men een vierdubbele breuk vast van kuit- en scheenbeen. Een halfuur later val ik onder de spots van de operatiezaal in een diepe slaap..., waarschijnlijk dromend van de Alpen.

Ik zet mijn eerste stapjes zonder krukken. Ik heb nu twee maanden niet meer gesteund op mijn gekwetste linkerbeen. Wim is sinds 15 februari elke dag langs gekomen. Hij heeft me door deze ontzettend moeilijke periode getrokken. We hadden immers grootse klimplannen. Dankzij zijn steun ben ik uit het dal "geklommen" en stond ik op 7 juli 1997 naast zijn zijde voor Cabane de Panossière. Van hieruit willen we de Combin de Corbassière beklimmen. Ik vond een foto van deze berg in een boek en ik was direct verkocht. We klimmen morgen niet alleen. We nemen drie kompanen mee op sleeptouw. Bart, Simme en Mark, drie bergliefhebbers die eens willen proeven van een Alpentop.

Cabane de Panossière werd in 1893 gebouwd. Maar werd bijna honderd jaar later (in 1988) vernield door een lawine. Dit is de gloednieuwe hut.

De bedoeling is de prachtige zuidgraat, die deze zomer nog niet betreden is, te beklimmen. Deze graat loopt van links tot de top (op de foto). Maar al snel loopt het mis. Na het oversteken van de Glacier de Corbassière (onderaan de foto), beginnen we aan de klim in de wand. De overvloedige sneeuwval van de laatste week laat het niet toe de graat te bereiken. Het is te zwaar om door deze diepsneeuw 500 m tot aan de graat te klimmen en dan nog eens 310 m over de graat tot aan de top. We maken rechtsomkeert tot we terug op Glacier de Corbassière komen. Ook al hebben we meer dan een uur verloren, we geven het niet op. We sporen gans Glacier de Corbassière af tot in één van zijn voedingsbekkens (3500 m). We traverseren nu de westwand van de Combin. De wand is bezaaid met lawinekegels, wat ons tot veel voorzichtigheid aanmaant. Wim en ik zijn kapot van het sporen in de diepe sneeuw. Ook langs deze route is de berg nog niet beklommen dit jaar. Het laagje harde sneeuw kan ons gewicht juist niet houden en we zakken telkens tot een halve meter in de sneeuw.

Wim (links) en mezelf voor de alles overschouwende Combin de Corbassière.

Tweehonderd hoogtemeters scheiden ons nog van de top. We klimmen door de steile westwand naar de top van de Combin de Corbassière. Na een loodrecht ijsmuurtje en een scherpe graat bereiken de top. Een nooit te vergeten moment om verschillende redenen:

Na zoveel blessureleed is dit het eerste echte hoogtepunt, weg met al die onzekerheid.

Maar ook het wondermooie uitzicht (zie mainpage) en het klimmen in een nog niet gebruikte route dit jaar geeft een warm gevoel vanbinnen.

Topfoto samen met Wim, achter ons de Grand Combin.

Onze kompanen zijn reeds een uurtje weg, maar wij kunnen het niet nalaten te blijven genieten van deze prachtige beklimming vanop het muurtje van de cabane. Omstreeks 17u30 dalen Wim en ik noodgedwongen af naar Fionnay. Ik kijk meer naar achter dan naar voor. Deze afdaling is er teveel aan. Mijn been heeft het hard te verduren en bij elke stap doet een pijnscheut me denken aan mijn vierdubbelle beenbreuk. Ik blijf hier liever liggen dan nog verder af te dalen maar de steun die Wim me weeral biedt, is zo sterk dat ik volhard.

Uitzicht vanaf de top van de Combin. Van links naar rechts:

Bishorn, Weisshorn, Dent Blanche, Pigne d'Arolla, Ruinette, Mont Blanc de Cheilon.