Augstkummenhorn (text + pics) Jeroen Caers

18/7/2004

We bezoeken met Ann en Joke, het jaarlijkse artisanaal zomermarktje van Vissoie. We verwachten een kraampje of tien maar pas na anderhalf uur bereik ik met Wim het einde van de markt: de toog op het kerkplein. De dames zien we enkele wijntjes en raclettes later ook op het plein verschijnen. Nu we terug verenigd zijn, vertrekken we naar de Wiwannihütte.

De twee onvergetelijke huttenbezoekjes en het nog scherpe Wiwannigneis stuwen ons vooruit. Als ik Rebecca, de huttenwirtin, bel, wijst ze me op een kleine onprettige nieuwigheid. De overheid heeft een parkingkaart ingevoerd. Ze willen duidelijk hun graantje meepikken. We stoppen in Hotel Bahnhof, waar we een reeks kaarten onder de neus krijgen. We kiezen voor een 2-tageskarte en zijn in één klap 15 CHF armer.

In de laatste meters voor de hut steken we een oude man voorbij. Hij is klein,tenger en hij draagt afgeleefde kleren. Hij snauwt iets over onze jonge en snelle benen. We stoppen even en spontaan vertelt de man zijn halve leven. Zijn oude houten piolet valt me op. We beëindigen ons gesprekje en malen de laatste meters naar de hut af.

Peter Schmid, Wim Roelants en Jeroen Caers.

Na een vriendelijke ontvangst delen we voor de rest van de avond met ons vieren de tafel met de oudere man. Het blijkt Peter Schmid te zijn. Een bekend persoon in de streek. Hij slaapt dan ook in de wirtenkamer van de hut. Tot in de late uurtjes onderhoudt Peter ons met verhalen over zijn talloze beklimmingen van de Bietschhorn, de geschiedenis van het mysterieuze Baltschiedertal, we drinken samen Wiwanniwijn en hij zingt af en toe een lied waaronder enkele keren het Wiwannilied dat hij geschreven zou hebben.

Tijdens een tocht door het Binntal in 2007 (beklimming Ofenhorn), vindt Wim een foto van Peter in een oud boek.

De volgende morgen vertrekken Wim en ik naar de Augstkummenhorn maar na enkele hoogtemeters worden we getrakteerd met heel wat regen en maken we rechtsomkeer. We pikken Ann en Joke op en keren terug naar de Val d'Anniviers, waar we een chaletje huren. Ann en Joke maken na thuiskomst heerlijk Zwitserse appeltaart.

28/7/2004

We zijn tien dagen en enkele beklimmingen verder. Ann en Joke zijn ondertussen naar huis. Wim en ik kopen onze tweede Fahrbewilligung. We rijden Ausserberg weer voorbij maar plaatsen de wagen nu op een parking voor een tunnel oostelijk van het dorp. De tunnel is een twee kilometer lange waterleiding, die water uit het Baltschiedertal naar Ausserberg voert. Naast de grote goot waarin het water krachtig naar beneden stroomt loopt tevens het wandelpad. Gewapend met hoofdlamp en Goretex trekken we de tunnel in. We lezen nog net het bordje:" Strahlen verboten strafe 500 CHF".

Na de tunnel volgen we het paadje door het diep ingesneden en verlaten Baltschiedertal. Tegenover de Rote Bach klimmen we westelijk over een smal pad, blauwwit gemarkeerd, tot aan de voet van een rotswand waar de Baltschiederklettersteig begint.

Eén van de zaligheden van het klimmen rond de Wiwannihorn is dat je lang kan slapen in vergelijking met het beklimmen van een hoge alpentop, die omgeven ligt door gletsjers. Rond 7 uur nemen we een stevig ontbijt en iets later lopen we over de waterleiding van de hut richting het Wiwannijoch tussen Augstkummenhorn en Wiwannihorn. Het water van de hut komt van de sneeuw, die op de zuidwand van de Wiwannihorn ligt. De sneeuw smelt gedurende de zomer, stort zich langs de zuidwand naar beneden en verzeilt in een pijp die naar de hut loopt. Deze pijp is goed beschermt met beton en grote platte stenen.

Jeroen toont Augstkummenhorn. Klein Augstkummenhorn links (2880m) en Grosses Augstkummenhorn (2924m) rechts met Augstkummengrat (groen).

Op het Wiwannioch binden we ons in met een geleend touw. Toen Rebecca, bij reservatie van de hut, vernam dat we langs het Baltschiedertal kwamen, stelde ze voor een touw van haar te gebruiken om met een lichtere rugzak te kunnen klettersteigen. Ik ging gretig op haar voorstel in. Bij het inbinden merkt Wim echter dat het touw maar 40 meter lang is. Er ontstaat een lichtjes problematische situatie omdat we afzeilend willen afdalen door de oostwand en de relais 25 hoogtemeters uit elkaar liggen. Ik neem het touw ook vast en haal het door mijn handen. Ik tel tot drie keer toe ook 40 meter.

We beslissen dan maar de Augstkummengrat te beklimmen en terug te keren via dezelfde graat. De graatbeklimming is pure ambiance in zeer goede rots. De passages die iets moeilijker zijn of ijler, zijn voorzien van haken en worden direct geklommen in tegenstelling met de moeilijkste passages op de westgraat van de Wiwannihorn, deze bevinden zich in de eerste touwlengtes en worden langs Bietschhornzijde omgaan. Omdat de moeilijkheid nergens echt hoog is, klimmen we bijna voortdurend simultaan. De moeilijkheidsgraat van de Augstkummengrat ligt iets hoger dan de zuidwestgraat van de Wiwannihorn.

Jeroen met Augstkummengrat


Wim in actie op de Augstkummengrat met achter hem de prachtige Bietschhorn.


Jeroen op de Augskummengrat


Jeroen op de top met mooi zicht op beklommen graat en Zuidwestgraat naar de Wiwannihorn.

Klein Augstkummenhorn, Visp & Saastal	Jeroen op top van de Grosses Augskummenhorn met links Lagginhorn en Weissmies en rechts de Nadelgrat.	Wit topje links = Mont Blanc, rechts = Les Diablerets met er tussenin het Rhônedal.


Wim met Bietschhorn (3934m).	Wim met Wiwannihorn (3001m).

Terug in de Wiwannihut.

Na een rösti wacht er nog een hele afdaling naar de wagen. Er zijn drie mogelijkheden: de via ferrata terug naar het Baltschiedertal, de normaalweg tot in Fuxtritt en dan naar Raaft of een afkorting. We kiezen voor de afkorting. Rebecca beschrijft de weg: afdalen tot het kruis (overigens hetzelfde als op de Wiwannihorn alleen 30 jaar jonger en een stuk lager neergepoot), dan naar een meertje en via de schapensporten tussen lawinehekken richting Raaft. Tot aan de lawinehekken gaat het goed. Dan komen we op de schapensporen. Je kan er geen twee bergschoenen naast elkaar op plaatsen. We dalen ongemakkelijk en steil af over "Mederbode".

Willst du

die Liebe Gottes versteh'n

so bleib

unter diesem Kreuze steh'n

willst du

die Allmacht Gottes seh'n

so musst du

in die Berge geh'n.

1.8.1987

Metaalkruis met in de verte Nadelgrat.

Even pauzeren op lawinehekken met zicht op Dom

...Tot we merken dat we iets te ver zitten en het "paadje" naar Raaft gemist hebben. We zitten op een rotsband en kunnen dus niet afsnijden. We klimmen terug 100 meter naar boven en zoeken een doorgang tussen het hoge gras en struiken. Soms komen we een vaag spoor of oud merkteken tegen. We lopen verder door het "Stockwald" tot we op een open plek komen waar een aantal vakantiehuisjes staan: mooi onderhouden chalets met een verzorgde tuin. Snel bereiken we tussen de luierende mensen het kapelletje van Raaft dat door zijn fel witte kleur afsteekt tegen de blauwe lucht. Juist onder Raaft komen we op een parking waar de inwoners verplicht hun voertuig moeten parkeren. Raaft is autovrij en dus een echt dorpje om tot rust te komen. De meeste aanwezigen zijn Zwitsers en meer dan 30 huisjes tel ik zeker niet.


Via schapensporen naar Raaft (1554m).	Kapelletje van Raaft.

Als Wim de wagen richting Visp stuurt, mijmer ik al over volgende Wiwannidromen: de Steinadlerroute een klassieke route van 12 touwlengtes in vaste rots van de 5de graad en een overschrijding van Augskummenhorns en de Wiwannihorn. Hopelijk snel te lezen op deze site.