Aiguille de la Tsa text+pics Jeroen Caers

28 juli 1994.

Ondanks zijn hoogte, pronkt deze berg fier boven het bergdorpje Arolla. Als bergbeklimmer viel ik direct voor de charmes van deze naald. We staan Bruno, Dieter en ik 1600 meter onder deze Aiguille, op de parking van "Arolla Sport". Gestaag klimmen we naar Cabane de Bertol, een onaantastbaar bouwwerk op 3311 m hoogte. Vanuit de prachtige, zeshoekige eetkamer zie ik Pigne d'Arolla, Dent d'Hérens, Matterhorn & Dent Blanche. Een uitzicht waar ik uur na uur, jaar na jaar weer van kan genieten en alleen hiervoor al naar boven wil klauteren.

		Aiguille de la Tsa

Cabane de Bertol (3311m)	1896	1975

Het lukt ons om als eersten af te dalen uit het arendsnest naar Col de Bertol. Bruno klimt een couloir voor om op Glacier d'Aiguille te komen. "Steen, steen!!" roept Bruno enkele keren. Ik krijg er wel 20 op mijn dak. Toch bereiken we heelhuids de graat ten oosten van Pointe de Bertol. Het is genieten van de zonsopgang waarin de Dent-Blanche en de Matterhorn niet misstaan.

In alle voorzichtigheid steken we deze gletsjer over tot aan de voet van de Aiguille. Nog tachtig meter rest ons van de top. Bruno neemt het 90 metertouw uit zijn rugzak, bindt zich in het midden in. Ik zeker hem tot de eerste relais. "Départ!!" hoor ik van boven me. Mijn adrenaline stijgt, het hart slaat sneller. Het klimmen is een puur genot! Even is het slikken wanneer ik op de zuidgraat kom en 1600 meter lager Arolla zie liggen.

Dolgelukkig bereik ik Bruno, die al even fier op de top staat. terwijl hij Dieter begint te zekeren, geniet ik van de diepte onder mij. Ik zie in Arolla een helikopter opstijgen maar raak hem al snel uit het oog. Bijna verlies ik mijn evenwicht wanneer ik onder mijn voeten de rotor van die helikopter zie omhoog draaien. Een fractie later staan Bruno en ik oog in oog met de helikopterpiloot. Deze verschiet al even hard, trekt zijn knuppel naar achter en vliegt 10 meter boven ons richting Zermatt.

"Chariots of Fire" van Vangelis loeit over de parking. We zitten met drie op de berm en kijken nog eens naar onze top. Een alerte Nederlander ziet ons zitten en komt af. "Zijn jullie naar de voet van de gletsjer van Arolla geweest?" vraagt hij. "Neen, enkele uren geleden stonden we daar op!" , zeg ik al wijzend naar de top. De Nederlander komt er stilzwijgend bijzitten. Hij staart naar de top en volgens mij kan hij zijn ogen iet geloven.

23 juli 2006.

Waarom beklim je een top twee keer? Omdat hij zo mooi is, zo markant, omdat mijn klimpartner er nog niet opstond en omdat ik herinneringen uit 1994 wilde herbeleven. Ik had redenen genoeg om terug naar het arendsnest, mijn favoriete berghut boven Arolla, te trekken. Na onze acclimatisatie (Ferrata d'Aletsch) voelen we ons klaar. Nooit was het doel zo markant en goed zichtbaar. Met de hartelijke ontvangst van vorig jaar in het achterhoofd wandel ik snel het dorp uit, richting Bas Glacier d'Arolla. Het is nog maar 8.30u. We willen immers vandaag ook nog een stukje van de route verkennen en Clocher de Bertol, een rotspiekje naast de hut, beklimmen.

8 juli 2005

Met onze groep jongeren van de collegekampen zijn we meer dan welkom in Cabane de Bertol. We worden heel gastvrij ontvangen door het nieuwe huttenteam Jolanda en Thierry. Zie ook onder item beklimming Tête Blanche.

1. NAAR CABANE DE BERTOL

Tijdens ons verblijf in Pension du Lac Bleu was er al heel wat te doen over de nieuwe weg naar Cabane de Bertol. Ook Glacier de Bertol lijkt weg te smelten door de opwarming van de aarde. Wanneer we op Plan de Bertol arriveren en de ravage zien, schrikken we ons rot. De gletsjer is zeer ver terug getrokken en hier en daar opengescheurd. Heel de voet is bedekt met rotsblokken.


Een klein uurtje later klauteren door de puinhoop van blokken tot op het ijs. We passeren een waarschuwingsbord dat boekdelen spreekt: "Opgepast vallende stenen! Volg de kabels zo snel mogelijk naar boven!" Stenen van bovenaf lossen en zoeven langs onze oren. Zonder helm is de tocht naar de Bertol niet verantwoord. Welke tocht nog wel? Er zijn maar weinig tochten tegenwoordig waarvoor ik mijn helm thuis laat. Dédé heeft een korte Via Ferrata geboord om makkelijk het bovenste stuk van de gletsjer te bereiken. Via vaste touwen klimmen we over een steile sneeuwhelling en springen we over kloven. Hoog boven ons, op het terras van de hut, kijken drie dames vanuit hun arendsnest hoe we vorderen. Het is Jolanda, huttenwirt, met twee jobstudentes waaronder Ilse, een Vlaamse uit Beveren die we in mei al even ontmoetten bij Urbain en Mireille van Pension du Lac Bleu.

Wim over Glacier de Bertol.

We zagen hoe vele toeristen over deze sneeuwbrug liepen zonder te zijn ingebonden. Het is niet zo duidelijk op de foto maar er zitten middenin ook al wat gaten. In plaats van veilig rond te gaan, blijven ze maar over de zwakste plaats van de brug gaan. Zelfs in volle namiddag. Gewoon omdat het spoor van de voorgangers ook zo loopt.

Stukje Via Ferrata naar bovenste deel van gletsjer.




Jolanda, Ilse en Nicole op het terras van Cabane de Bertl (3311m).

Het is middag wanneer we ons in het charmant gezelschap van drie huttenwirtinnen bevinden. We laten ons direct verleiden tot cake en thee. We komen snel terug op krachten. We trekken onze klimgordel terug aan. We willen even de couloir verkennen die ons morgen naar Glacier d'Aiguille leidt.

2. VERKENNING PUNT 3373

Na een kort bezoekje hijsen we ons terug in onze klimgordels en dalen we via de ladder terug af tot op col de Bertol. Daarna steken we onder de hut door en volgen de ijshelling onder de Pointe de Bertol schuin opwaarts tot we in het steenpuin de kettingen zagen. De kettingen en het pad in het puin maken het bereiken van de col heel wat makkelijker dan in 1996. We kijken achterom en genieten van de meest fotogenieke hut van Zwitserland en van de Clocher ernaast. Daar gaan we nog voor.

Met Wim beslis ik om morgen van de laatste sport van de ladder af te zeilen tot op Glacier Mont-Miné (=pijl). Dan moeten we niet eerst naar de col.

3. BEKLIMMING CLOCHER DE BERTOL

Jeroen zeilt af van Clocher de Bertol. MEER INFO over de beklimming.

Ik zeil als eerste af. Recht tot op het terras. Ik word ondertussen naar binnen geroepen. Ik volg Jolanda tot in de zithoek van de keuken van de Cabane. Ik krijg een geheimzinnige Urbain aan de lijn. Hij belt vanuit Pension du Lac Bleu. Hij vraagt of Ilse in de buurt is. Wanneer ik bevestig, draait hij het gesprek om en legt in. Ik zit al aan de wijn als Wim buiten nog touwen aan het oprollen is. Met veel plezier bereiden de dames het eten voor de weinige klimmers die vanavond in de hut verblijven. Wim loopt ook de hut binnen met twee mooi opgerolde touwen. Ik word een beetje ongemakkelijk maar als hij me in de keuken vindt, lijkt hij het ook al gauw niet meer erg te vinden. We eten samen met de dames en daarna bieden we onze afwasdiensten aan. Daar hadden ze precies wel op gerekend. Met drie keuren ze de vaat. Streng maar gelukkig wordt alles goed bevonden en mogen we nog een flesje wijn kraken. Ik denk maar weinig aan de beklimming van morgen. Ik weet amper welke slaapplaats we hebben. Jolanda rekent vriendelijk maar kordaat af met alle klimmers. Ook wij doen om 22u een poging om in bed te geraken maar Jolanda roept ons terug. ze vertelt waarom Urbain zo geheimzinnig deed aan de telefoon. Er zijn wat vrienden van Ilse bij hem in het pension gearriveerd. Ze zouden Ilse willen verrassen in de hut maar het is nu te gevaarlijk om naar boven te komen daarom moeten wij Ilse naar beneden lokken zonder iets te verklappen. Makkelijker gezegd dan gedaan maar we zullen ervoor zorgen. Eerst moeten we de Tsa nog op. Het is 23u als ik me plat leg in de beddenbak van de hut.

4. BEKLIMMING AIGUILLE DE LA TSA

24 juli 2006, 3.30u.

We zitten met drie aan een tafeltje: Wim, Jolanda en ik. Jolanda propt ons vol en wenst ons veel succes. We zijn de enige touwgroep die vandaag naar de Aiguille vertrekken. Het is weer veel te warm. Als we op het terras hut (3311m) verschijnen om 3.50u is het al 5°C. We weten onmiddellijk dat we extra voorzichtig zullen moeten zijn.

Wim zeilt als eerste af tot op Glacier Mont Miné

Jeroen volgt

Op weg naar de kettingen en punt 3373m

Door de verkenning van gisteren lopen we nu makkelijk over de juiste route naar de col (punt 3373m). Je komt uit aan een gletsjermeertje. De bergwereld ontwaakt. Het prachtige silhouet van de Dent-Blanche valt me erg op.

Wim voor de Glacier d'Aiguille. In het midden van de foto de

Aiguille de la Tsa.

Jeroen met achter hem de Matterhorn




Route naar Col de la Tsa. Tussen grote kloven en de randkloof door en toch op veilige afstand van de brokkelige noordwand van de Pointe de Bertol.	Jeroen op de Col de la Tsa met de Pigne d'Arolla in het eerste zonlicht en daarachter rechts de Mont Blanc de Cheilon.

Na col de la Tsa liepen we vast tussen heel wat grote kloven. We voelden al snel dat er geen enkele sneeuwbrug betrouwbaar was. Goed wetende dat een tweemanscordée hier uiterst secuur te werk moet gaan want als er één van de twee in een kloof tuimelt, is de kans klein dat de andere de val kan houden, verkiezen we een traject heel hoog op de gletsjer. Hier komen we e minste problemen tegen. We moeten enkel voor een klein stukje ijs onze stijgijzers bovenhalen en daarna weer uit schieten. Vrij vlot traverseren we nu onder de Douves Blaches tot aan de voet van de Aiguille de la Tsa.

Ik maak me klaar voor de rotsklim naar de top. In mijn rugzak vind ik geen klimschoentjes terug. Die liggen nog bij Jolanda. Zo'n avonden hebben altijd hun tol. Ik krijg de schoentjes van Wim als voorklimmer en hij volgt op zijn bergschoenen.

Je hebt nu 2 behaakte routes op de Aiguille. De moeilijkste ligt aan de zuidkant (links) en krijgt een quotering van 4b & 4c (bovenste gedeelte) mee. Dan is er een route die recht naar de top loopt maar na de eerste relais heb je de keuze om links of rechts een steile plaat te omzeilen. Wat je ook kiest, na deze moeilijkheid komen de routes terug samen en volgt er nog een korte klim naar de top. Deze route start in 2-3de graad. De omzeiling is 3b links of 3c rechts. Het laatste stukje naar de top is dan weer een 3a. Meer info in "Plaisir Alpin".

Wij kiezen voor de linkse route.

Jeroen naar de inklim = links omhoog om roestbruine plaat heen.

Wim klimt voorbij roestbruine plaat.


Jeroen naar graatstukje.


Onder dak barst volgen tot op graat.

Jeroen bereikt de top.	Wim ook.


Topfoto.	9.18u. Ik bel Urbain. Hij staat op zijn terras en zwaait naar ons d.m.v. zijn grote Duvelparaplu open en toe te doen. Al zien we amper iets we zijn dolenthousiast en nemen afscheid met een "tot sewes". Pension du Lac Bleu in La Gouille midden op foto.

Achter: Grand Combin, rechts: Mont Blanc de Cheilon en links: noordwand Pigne d'Arolla	12 puntjes (klimmers) op de westgraat van de Dent de Tsalion

De terugkeer verloopt goed. Enkel sukkelen we om één kloof over te geraken. We trappen om de beurt met ons been door de sneeuwbrug. We schuiven van links naar rechts tot Wim zich er eindelijk overzwemt. Als we over het colletje komen en de hut zien liggen, ontdekken we al de gedekte tafel. Het feest gaat gewoon verder.

Jolanda, Ilse, Nicole, Wim en Jeroen



We slagen erin om Ilse mee naar beneden te loodsen. Onderweg bestellen we bij Urbain en Mireille al 3 grote bieren. Die staan dus echt klaar net voor je aankomt. Schitterend. Het feest gaat in het pension gewoon verder. De verrassing is fameus en Urbain steekt zijn frietketel in de gang en serveert heerlijke Belgische frieten met stoofvlees. De hemel in La Gouille. Wim en ik hebben het nog vaak over deze uitstap. Het ene toppunt na het andere.

De Route

Vertrekpunt:	Cabane de Bertol.

Tijd:	naar Bertol	1,5u van Arolla => Plan de Bertol 2,5u van Plan de Bertol => Cabane de Bertol

	naar top 1994	2 u 45' tot op de top.

	naar top 2006	45' van Cabane de Bertol => Glacier d'Aiguille 2u van Col => voet Aiguille (Geen spoor en hard moeten zoeken naar een goede doorgang) 1u van voet Aiguille => top Aiguille

Eerste beklimming:	21 juli 1868, Pierre Beytrison & gidsen.

De rode route liep ik in 1994. Wegens veel minder sneeuw moest ik met Wim in 2006 de gele route volgen!

Opgelet: foto genomen in lente 2006 vanop de Tête Blanche. Route zomer 2006.

Via ladders en kettingen daal je af van de Cabane- naar Col de Bertol. Je maakt volgt de bovenzijde van de kom tot aan de couloir. Deze couloir is een vijfentwintig meter hoog. Gemakkelijk te beklimmen alleen oppassen voor losliggende rotsen!! (2006: er is nu een ketting die door deze couloir loopt)

Als je Glacier de l'Aiguille oversteekt, moet je oppassen voor enkele gevaarlijk spalten, die evenwijdig me je route liggen! (2006: zeer moeilijke doorgang met tweemanscordée. Vele sneeuwbruggen begeven het reeds 's nachts).

De wand is zo'n 80 meter hoog. Je kan perfect voor- en naklimmen met één tussenrelais tot op de top. Prima gneiss en veel grepen zorgen voor een gemakkelijk begin. Je klimt naar een inkeping in de graat, vrij glad. Nu traverseer je de de graat en kijk je 1600 meter de diepte in. Impressionant!! Een stapje IV vijf meter voor de top vraagt nog voor een extra inspanning.

(2006: Je hebt nu 2 behaakte routes op de Aiguille. De moeilijkste ligt aan de zuidkant (links) en krijgt een quotering van 4b & 4c (bovenste gedeelte) mee. Dan is er een route die recht naar de top loopt maar na de eerste relais heb je de keuze om links of rechts een steile plaat te omzeilen. Wat je ook kiest, na deze moeilijkheid komen de routes terug samen en volgt er nog een korte klim naar de top. Deze route start in 2-3de graad. De omzeiling is 3b links of 3c rechts. Het laatste stukje naar de top is dan weer een 3a. Meer info in "Plaisir Alpin".)

Je klimt af tot een markant terrasje in de oostwand. Nu klim je meer NO af en bereik je een rappelstand (drie haken en een ketting). Je zeilt zo'n 40m af. Het laatste stuk kan je bijna naar beneden wandelen tot terug op het sneeuwveld. (2006: afzeilhaken voorzien op de top).

Bruno & Dieter voor de NO wand van Aig. de la Tsa (1994) + route.