Route:
Prachtige ferrata op grote hoogte en tussen verschillende 4000ers.  

Hoogte en lengte:
Weissmieshütte = 2726m

Top Jägihorn = 3206m

= 480m hoogteverschil

Duur:
Van Kreuzboden (2400m) naar Weissmieshütte (2726m): ongeveer 1,5 uur.

Van hut tot aan voet ferrata (2800m): ongeveer 0,5 uur.

Begin Ferrata tot graat (3150m): ongeveer 2 uur.

Graat tot top (3206m): ongeveer 1,5 uur.

Via wandelpad (witte kleur op bovenstaande foto) tot aan Weissmieshütte: ongeveer 1,5 uur.

Moeilijkheidsgraad volgens officiële bron:
D, Difficile+

Mijn quotatie:

Meer info:

http://www.klettersteig.ch/

http://www.bergbahnen-hohsaas.ch/

http://www.hutten.be/htn-ch-weissmies.html

http://www.viaferrata.org/c2suisse.html

 
Grotere kaart weergeven

Persoonlijke ervaring - oordeel

Als een halve zombie zit ik voor mijn kleverige mueslibrei.  Ik drink een bakje troost, zoals Bruno het steeds zo mooi kan zeggen.  De koffie die de mens troost brengt bij het onmenselijk vroege uur.  De geur van de heerlijke oploskoffie doet me thuis voelen.  Ik mis alleen nog het stapeltje speculaas om  in deze zwarte substantie te soppen.  Nick biedt me een waardig alternatief: een reep harde chocolade.  Het geeft me kracht en moed om deze lange dag aan te vatten.

De wolken vullen het dal.  Boven dit dun wolkendek zien we alle vierduizenders van de Saasvallei.  Het dek is zo dun dat we wazig Saas-Fee kunnen zien liggen.  De straatverlichting brandt er nog steeds.  Het is 5.15 uur.  Na enkele fotootjes zetten we onze eerste stappen richting Jägihorn.  Tweemaal vertragen we onze pas.  De eerste maal voor een wilde rivier waar de nieuwe brug naast, in plaats van over, de rivier ligt en een tweede maal voor een hand vol steenbokken op onze weg.  Het is zes uur wanneer we voor het informatiebord van de via ferrata staan.  Het is nu dat de bussen het collegedomein verlaten en met ongeveer 200 leerlingen van ons college voor de 39^ste maal naar Wallis trekken.  Plots wijst Nick weer een steenbok aan.  Terwijl ik geniet van de moeiteloze bewegingen van de steenbok op de steile rotswand, doe ik mijn klimgordel aan.  Even later klik ik mijn Zyper vast aan de twee rode lussen van mijn integraalgordel.  Ik houd in elke hand één van de twee blauwe peervormige karabiners en ik klik ze vast aan de eerste meter staalkabel.  Het geeft me een vertrouwd gevoel.  Voor Nick is het nieuw en allemaal iets spannender.  Hij kocht ook een Zyper en zal die nu voor het eerst gebruiken.  Nick is in de positieve zin van het woord een echte materiaalfreak.  Al zijn materiaalaankopen zijn grondig overwogen en worden met de grootste zorg behandeld.  Nick is van alle nieuwigheden van draagsystemen van rugzakken tot veertjes van wandelstokken op de hoogte.  Ze hebben elk hun plaatsje in de nieuwe knalrode rugzak.  Ik vergeet nooit onze bivaknacht in Refuge des Bouquetins waar we met vier, veertien bedden ter onzer beschikking hadden.  Nick sliep op een bed en zijn materiaal lag op de drie naburige matrassen.  Precies of ik Kariboe binnenwandelde in plaats van onze refuge. 

Jeroen bij het informatiebord aan de voet van de ferrata.

 

Ik schat de route niet hoger dan een “drie”.  Toch is het de moeite waard!  Mijn grootste bekommernis zijn de losse stenen op de route.  Ik moet ervoor zorgen dat deze losse en scherpe stenen op de route blijven liggen en niet op Nick vallen, die achter me aan klimt.  De nodige voorzichtigheid is dus vereist om op een aanvaardbaar manier hoogte te winnen.  De karabiners ratelen over de fijn gevlochten kabel rechtse karabiner losschroeven: openen en over het zekeringspunt terug vastklikken aan de kabel die verder omhoog loopt, weer vastschroeven.  Linkse karabiner losschroeven, over het zekeringspunt en ook vastklikken en vastschroeven.  Weer verder klimmen tot aan het volgende zekeringspunt, meestal enkele meters hoger.  De zekeringspunten dienen zowel om de kabel te verankeren aan de rotswand, als ook voor het breken van je val.  Daarom is het nodig om elke vier tot tien meter, naargelang de moeilijkheidsgraad, een nieuw punt te plaatsen.  Bij de eerste punten denk je goed na en lopen je handelingen stroef.  Maar na een aantal punten beheers je deze handelingen en klim je verder op automatische piloot.  Je besteedt minder tijd aan denken over deze handelingen en je krijgt meer tijd om te genieten.  Je vindt dit terug in alle sporten: zo heeft een volleyballer die een pas krijgt geen tijd meer nodig om na te denken welke voet hij eerst moet verplaatsen.  Aan de overzijde van het dal ontdekken we de routes op de noordzijdes van de Allalinhorn, Alphubel en Lenzspitze.  We genieten van de klimmers die een weg zoeken tussen de torenhoge rotstorens van de Weissmiesgletsjer en van twee klimmers die hun weg banen naar de top van de Fletschhorn.  Ten noorden van deze Fletschhorn ligt de stugge Lagginhorn.  Samen met Wikke bereikte ik het topkruis van deze berg.  Het is echter markant hoe weinig je je nog herinnert van deze beklimming.  Eén herinnering blijft in mijn geheugen gegrift: de gids die met zijn klant in de oostwand hing.

Rond 7.45 uur bereiken we de voortop.  Een klein richeltje biedt voldoende comfort.  Dat wil zeggen dat we juist genoeg plaats hebben om te zitten met de rug tegen een grote rotsblok en dat we uit de wind kunnen genieten van de opkomende zon.  Het doet me denken aan het Zwaluwennest in de noordwand van de Eiger.  Enkele maanden geleden las ik het legendarische boek van Heinrich Harrer: “Die Weisse Spinne”.  Hun bivaks maakten veel indruk op me.

Nick neemt het voortouw naar de col en de top van de Jägihorn.  De traverse van de col is het mooiste stukje uit deze via ferrata: een plaat waar je bovenaan je handen omklemt en je voeten er plat tegen plaatst.  Dan traverseren en even een handje lossen om karabiners over een haak te brengen.  Snel hierna bereiken we de top.  Ik schroef mijn beide karabiners voorgoed los en ik moet nog vijf meter zonder beveiliging tot het grote houten topkruis.  

Links: Nick op punt 3150

Rechts: Nick op één van de leukste passages

Ik gooi mijn rugzak van mijn schouders en neem het fototoestel.  Haastig trek ik de prachtige omringende bergen.  Mijn fotosessie wordt bruusk beëindigt: “Jeroen, moet je nu eens zien wat ik in mijn reservekousen vind!”.  Voor ik iets kan verzinnen haalt Nick vier kleine jeneverflesjes boven.  In elke hand twee.  Het is een lekkere traktatie ter ere van zijn verjaardag op een prachtige top.  In al die jaren heb ik nog nooit een drup alcohol gedronken tijdens bergtochten.  Maar deze gelegenheid, wetende dat een paadje ons naar de hut voert, sla ik niet af.

Een beetje waggelend dalen we de Jägihorn af.  We bereiken om 11.00 uur de hut.  Nu is het mijn beurt om te trakteren en wat kun je daarvoor in Duitstalig Wallis beter bestellen dan een rösti.  “Hutgemaakt”.  Om 13.00 uur beginnen we dan onze tocht naar de Almagellerhut.  In een halfuurtje dalen we af tot Kreuzboden.  Vanaf hier loopt het pad bijna horizontaal.  Je hebt een erg mooi zicht op de Saasvallei.  Het terrein ligt me: grote rotsblokken die je door middel van een sprongetje met elkaar vlot verbindt.  Ik geniet maar zie terzelfder tijd af van de slopende hitte.  Er zit al geen drup water meer in mijn drinkbussen op één uur voor Almagelleralp. 

Nick haalt me in terwijl ik rust naast een bergbeekje.  Hij gooit zijn schoenen uit en blust zijn voeten in het ijskoude water.  Waarschijnlijke diagnose: overbelasting fascia plantaris.  Als het mijn fascia geweest was, had ik het woordje waarschijnlijk liever niet gehoord. 

We ontmoeten elkaar terug bij een halve liter grapefruit op het terras Almagelleralp.  Het is nu 15.00 uur.  Waarschijnlijk rijden de JKZ-bussen nu ongeveer over de Zwitserse grens.  Ik begeef me op bekend pad richting Almagellerhut.  Jarenlang was de Saaservallei voor mij onbekend terrein.  Het klikte niet tussen mij en deze vallei.  Het is er zo anders dan in mijn thuisvalleien Hérens en Anniviers.  Alleen de bergen die hoog boven het dal uitsteken, hebben altijd mijn aandacht getrokken.  De beklimming van de Dom was immers mijn derde beklimming in mijn eerste klimjaar.  Na heel wat nachtjes zimmer frei in Ackersand en een verblijf van tien dagen in Dorfli, in gezelschap van Bart en Kristien, leerde ik dit dal beter kennen.  Er komen gewoontes uit voort.  Het restaurantje “Channa” waar je na je maaltijd een poirke van de zaak aangeboden krijgt, verfrissende grapefruit op de Almagelleralp, hotel Dom in Saas-Fee, de rösti na elke beklimming,…  Gewoontes geven je een zekere veiligheid, geborgenheid en warmte.

Ik geef onze aanwezigheid door aan de gekende gardien.  Het is 17.00 uur.  De man vriendelijk en spontaan.  Duitstaligen hebben daar een schitterend woord voor met een grote uitstraling: “gemüdlickeit”.  We hebben deze eerste twee dagen goed ingeschat.  We hebben tijdig de hut bereikt en we hebben reeds een kleine top achter de rug.  Onze acclimatisatie verloopt perfect.  We zijn moe, maar wat wil je als je deze afstand aflegt onder een stralende maar “bakkeshete” zon!  We slapen tot aan het avondeten.  Deze maaltijd ligt in de lijn van de hele dag: rösti met lekker varkensvlees en gemixte salade.  Alles wordt heet opgediend. 

Als we al dit lekkers achter onze kiezen hebben, neemt de gardien me mee naar een foto tegen de muur van de eetzaal.  Ik herken de Dri Horlini met al zijn routes erop.  De gardien verduidelijkt de route en wijst op gevaarlijke punten.  Morgen zullen we binnen ons kunnen klimmen maar soms buiten onze beleving.  Hier bedoel ik mee dat sommige moeilijke passages  al onze aandacht zullen opeisen zodat onze beleving even zal wegebben voor pure concentratie.  Zeker nu we weten dat het weer morgen erg onstabiel wordt.  Vier uur na onze aankomst liggen we weeral onder de dekens.  Het was een nooit te vergeten dag in de bergen, voor Nick een nooit te vergeten verjaardag.