| Ferrata Evolène |
| Route: Afwisselende ferrata in 3 delen met 2 ontsnappingswegen. Moeilijkheidsgraad
volgens officiële bron:
Mijn quotatie:
Hoogte en lengte: 1460m => 1720m
Duur: Via Ferrata: 1uur 15 minuten
Meer info:
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
Persoonlijke ervaring - oordeel
Met Wim en Mickael, een Franse jongen, die al een tijdje in Arolla woont, rijd ik even naar Wallis om een frisse neus te halen tijdens het verleng Onze Heer Hemelvaartweekend. We wilden vooral gaan klettersteigen maar enkele dagen voor vertrek vielen alle plannen in duigen. Na telefonisch contact met de verschillende toeristische bureau's bleken alle ferrata's nog gesloten te zijn. Een week voordien viel er immers nog een pak sneeuw. Behalve de ferrata in Evolène is al open. We arriveren 's nachts om 1 uur, na drie uur ter hoogte van het Waalse l'Eglise te hebben stil gestaan na een zwaar ongeval, op onze geliefkoosde bestemming: Pension du Lac Bleu waar Urbain ons staat op te wachten.
Als er plots nog iemand binnenvalt in authentiek gidsenkostuum maken we kennis met Dédé, berggids van Val d'Hérens en mede-ontwerper van deze ferrata. Hij trakteer kwistig met wijntjes en is in een bijzonder optimistische beu tot ik vraag wat hij vraagt voor zijn gidsenkostuum, inclusief gebreide plastron. Als Wim overneemt en er vijf wijntjes voor biedt, wordt de man pisnijdig. Om het goed te maken, zeggen we nog snel dat we morgen zijn via ferrata gepland hebben. Om 2 uur doof ik mijn nachtlampje en val onmiddellijk in slaap.
ALGEMEEN
De ferrata is heel goed opgebouwd en de zekeringen zijn in optimale staat. Elke zes meter is er een broche aanwezig. Je kan deze ferrata ook in touwgroep beklimmen door het touw elke zes meter in zulke broche te hangen. Zwitserse gidsen verkiezen dit systeem boven de klassieke beveiliging. Ikzelf heb hiermee nog geen ervaring.
1. Aanloop (Officiële toegangsweg tot Via Ferrata)
Aan de Coop slaan we links de weg naar Evolène in. Na tweehonderd meter droppen we de auto naast het office du tourisme op een grote parking. Ik hijs mijn rugzak om mijn rug en zet aan naar het begin van de via ferrata. We lopen iets terug naar Les Haudères over de grote baan en vinden aan onze linkerkant het grote verwelkomingsbord van de via ferrata van Evolène. Een duidelijk pad kronkelt stijl naar de voet van de rotswand.
2. Eerste deel - DIFFICILE
We organiseren het materiaal en onze rugzak. Vaak kan je eens in een ferrata niet meer comfortabel in je rugzak. Daarom is het belangrijk voor je begint, je klimspullen, camera, drinkzak netjes te bevestigen. Ik steek een energiereep en het kaartje van de ferrata in mijn zijzak van mijn klimbroek en up we go. De ferrata laat direct in zijn kaarten kijken. We starten op een steile plaat en moeten onmiddellijk al heel wat armkracht aanspreken. Daarom werd deze passage ook difficile gequoteerd. Na een dikke 20 minuten eindigt dit verticale deel met een ladder en buigt de ferrata naar links.
3. Escape (pad Evolène - Villaz)
Rechts loopt een steil pad naar boven. Dit kan als escape gebruikt worden maar even goed als vertrekpunt om bijvoorbeeld met kinderen het makkelijkste deel van deze ferrata te volbrengen.
4. Tweede deel (Vire des Chamois) - VOOR DEBUTANTEN
In dit deel traverseren we de rotswand en krijgen we een prachtig zicht op Val d'Hérens en Evolène. Onder ons zijn les Combats des Reines van start gegaan. De geur van de raclette doet ons watertanden en het geluid van Alpenhoorns is sterker dan dit van mijn karabiners, die tegen de rotsen klingelen. Een mooie traverse over een gladde plaat maakt een einde aan dit deel.
5. Derde deel (Grand Mur) - TRES DIFFICILE
We staan nu onder een wand van 130 meter hoog. Kleine hoeveelheden water vinden hun weg langs deze wand dalwaarts en kleuren de rotsen zwart. Enkele stukken van deze wand zijn overhangend en vergen heel wat armkracht. Dit is niet voor iedereen weggelegd. Na een 100 verticale meters vind ik een plaatsje in een soort niche waar ik Wim, die volgt, mee kan fotograferen. De uitklim gebeurt in een metalen net. Een originele passage maar met het nadeel dat je de vele losse steentjes eronder onvermijdelijk naar beneden stoot. We bereiken een padje dat ons naar het boek en een alm leidt. We leggen ons languit in de alm en genieten van de geleverde prestatie. Ondertussen klinkt er tussen het gerinkel van de koebellen weer rustgevende Alpenhoornmuziek. We dalen uiteindelijk door de alm af naar het pad "3. Evolène - Villaz" en bereiken zo terug de parking.
6. Vierde deel
Nog in ontwikkeling. Geschat wordt dat deze passage in 2006 open gaat.
7. Escape
8. Afdaalpad richting Evolène en parking
9. Aanloop via Villaz of La Sage (twee dorpjes boven Evolène)
Na al die jaren zag ik nog nooit een Zwitsers koeiengevecht. Een echte traditie in de vallei. In de zomer zijn er wel enkele maar meer voor wat toeristen te lokken. Nu begeven we ons onder de plaatselijke bevolking en we slenteren van biertent naar de weide met koeien naar de tribune en weer terug. Het duurt een aantal rondes vooraleer we deze traditie en haar spelregels verstaan. We merken al gauw dat de Zwitsers de gevechten waarderen. Hun vaak stugge karakter maakt plaats voor een kreet en een lach. Even waan ik me in Spanje maar na een tuig van mijn wijnglas gevuld met Dôle en de aanblik van de Dent de Veisivi weet ik dat ik in Zwitserland ben.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Reacties, vragen en suggesties i.v.m. deze site zijn altijd welkom! Gewoon even mailen!
Copyright © 1998 - 2008 Jeroen Caers Laatste update: 30 maart 2010 |
5 mei 2005
