Persoonlijke ervaring - oordeel

25 juli 2005

Het idee voor deze tocht deden we op tijdens een etentje in restaurant Enzian te Saas Balen.  Tijdens het wachten op ons dagmenuutje, drie verzorgde gangen voor 20 CHF waarmee je ook nog gegeten hebt, viel mijn oog op een artikel uit "Die Alpen" ivm de Via Ferrata del Lago.  Al was het geen zware beklimming toch waren we beiden erg geïnteresseerd in deze Ferrata.  Vooral de tocht erheen door het Zwischbergental en over Alpi d'Andolla sprak ons aan.

Enkele dagen later trekken we onze lichte bergschoenen aan en gaan weer op pad.

Artikel uit "Die Alpen", 7/2005   

DAG 1 Furggstalden => Almagellerhütte.

Via de Erlebenisweg boven Saas Almagell bereiken we Almagelleralp, waarna we via een bekende klim doorsteken naar de Almagellerhut.  Zoals steeds is de verwelkoming erg vriendelijk.  We hebben de tocht in recordtempo ondernomen en dat geeft ons de kans om rustig wat te schrijven en de te lezen.  Zo vernemen we de nieuwe rage in Vlaanderen: Laura Lynn.

Terwijl ik geniet van wat taart en thee in de eetzaal van de hut, leest Wim een interessant artikel over Belgisch' nieuwste rage: Laura Lynn.

DAG 2 Almagellerhütte => Rifugio Andolla.

Om 5 uur loopt de hut leeg want de grote massa komt naar hier voor de beklimming van de Weissmies.  We beseffen dat we nog een goede 2 uur kunnen rusten.  Om 7 uur gaat ons alarm ook genadeloos af.  Na het ontbijt vertrekken we.  Het is 7.45 uur.  De beklimming tot de Zwischbergenpass is bekende kost.  We beklommen beiden reeds de Weissmies via deze pass.  Na een uur staan we op de pas.  Het is markant met hoe weinig sneeuw de zuidoostwand van de Weissmies nog is bedekt.

Zuidoostwand van de Weissmies.  Vergelijking met foto 24 juli 2004, klik hier.

We glijden over een puinhelling en sneeuw tot op de Noorderlijke rand van de Zwischbergengletsjer.  Zonder touw en met onze rug naar de Portjenhorn steken we door naar punt 2697m, de top van een zijmorene.  We zijn op onze hoede voor eventuele kleine spalten aan de rand van de gletsjer.  Het is 10 uur en we verdwijnen in de dichte mist.  Wim, die iets voor me uit loopt, verdwijnt soms in het witte goedje.  Het pad is makkelijk herkenbaar dankzij de overvloedige blauwwitte markeringen op de rotsen.  Maar tot onze verbazing houden de markeringen op ter hoogte van 2558m.  Waarschijnlijk zijn ze de route aan het renoveren en raakte de schilder nog niet verder. 

Wim tijdens de afdaling van Zwischbergenpass.

Blik in het Zwischbergental.  Goede aanduidingen langsZwischbergengletsjer.

Jeroen op punt 2697m.

Langs een rotsbarrière zakken we verder in het Zwischbergental.  Het dal geeft nog steeds niks prijs, of toch?  Heel laat ontdekt Wim grote schimmen van steenbokken pal voor zich.  Op hoogtelijn 2160m treffen we een oud boerderijtje, waar we even pauzeren.  We zijn tot onder de mist gezakt en we zitten pal tegenover Passo d'Andolla.  Alleen een dal met in het midden een kolkende rivier scheiden ons van elkaar.  Volgens het boekje daal je af tot in Cheller (1774m) want daar kan je over het water.  Maar dat lijkt ons een te grote omtoer.  We dalen slechts tot enkele schuurtjes langs het pad, met name Gmeinalp en 1300m voor Cheller.  Daar draaien we pal naar het zuiden en zoeken de rivier op.  De kolkende massa van weleer heeft zicht wat meer verspreid over het platste deel van het dal.  Na wat zoeken, bereiken we allebei droog de overkant.  Een 40 oplopende hoogtemeters verder komen we loodrecht op het pad naar Passo d'Andolla.  Dit pad is volledig dichtgegroeid door struiken en groen.  Ik waan me meer in de broes dan in de alpen.  Toch komen we hier ook weer vlot doorheen en bereiken zo Alpe Porcareccia.

Sommige passages zijn gezekerd met kabels.

Boerderijtje op 2160m.  Steenbok komt even polshoogte nemen.

Bij Gmeinalp door het water.

Veel groen op weg naar Passo d'Andolla.

Hier is het echt zoeken naar wat rode verfstippen.  Om 13.45 u bereiken we vlot Passo d'Andolla waar we grenssteen o10 terugvinden en eindelijk Italië bereiken.  We zien in het dal de hut liggen maar alvorens daar te arriveren wacht ons een veel te steil en lastig pad.  Zeven uur na vertrek in de Almagellerhut bereiken we voldaan Rifugio Andolla.

Passo d'Andolla, 2418m.

Passo d'Andolla, grensoverschrijdend.

Een boom van een Italiaan mompelt ons verlegen een verwelkoming.  We brabbelen het na en gelukkig spreekt een smal vrouwtje ons toe in gebrekkig Engels.  Ik moet bij deze ontmoeting het woord berghut waar herdefiniëren.  De gammele en propvolle hut, die boven een ijskoude gletsjer gebouwd is of naast een hoge bergwand in de ijle lucht staat, is hier niet meer dan een comfortabel huis in een weide juist boven de bomen.  Toch vergt het niet veel inspanning om hieraan te wennen.  Snel ga ik op verkenning en ontdek ik de oude hut, die pal naast de nieuwe staat, het Italiaanse logo van de alpenclub, CAI, weer wat steenbokken, een fonteintje, wat wegwijzers,... en de heerlijk Italiaanse keuken.  Voor het eerst krijgt het woord antipasta ook vorm.  Met Wim heb ik een gezellige namiddag in de eetzaal met als ingrediënten: dikke groentesoep waar je lepel in blijft rechtstaan, een stafkaart, een notablokje en wat papier.  We praten over deze nieuwe vallei, deze onderneming en over morgen.  Genieten van elkanders gezelschap en het avontuur.

Wim voor de Rifugio d'Andolla.

Rifugio d'Andolla.

DAG 3 Rifugio Andolla => Furgstalden.

Het klokje in de eetzaal duidt zeven uur aan als we onze eerste mok koffie leegdrinken.  Door het venster zie ik het eerste duo, een moeder met zoon, al richting Sonnigpass vertrekken.  Een tweede duo, een Duitstalig Zwitsers koppel van middelbare leeftijd, speelt haastig het ontbijt naar binnen.  Driekwartier later vertrekken ook wij naar de Sonnigpass.  We kunnen nog even genieten van wat zon maar verdwijnen dan weer in de Italiaanse mist.  Je zou er triestig van worden.  Zo geeft het voor ons nieuwe dal weinig geheimen prijs.  Ik voel me een toneelspeler zonder decor.  Maar ik ga door en als eerste bereik ik bivacco Città di Varese, 2650m.  Er zijn ondertussen 1,5 uur verstreken (9.15 uur).  De bivak ligt op de oostgraat van de Mittelrück.

Op weg naar Bivacco Varese.

Als eerste duo steken we door naar de voet van de Via Ferrata del Lago, een goede 250 meter hoger.  Eerst dalen we een stukje van de graat via kettingen.  Dan gaat het schuin omhoog over vooral grote blokken.  En uiteindelijk komen we bij een sneeuwveld onder de instijg van de Via Ferrata.  We trekken eerst onze klettersteigspullen aan, drinken nog wat en zetten onze helm op.  Het is nog maar 9.45 uur.  Wim spurt als eerste over het hard bevroren sneeuwveld naar boven.  Het is uitkijken voor glissades.  Tussen top sneeuwveld en instijg van de Via Ferrata tref ik een grote randkluft.  Zo'n rots houdt veel langer de zonnewarmte vast en de sneeuw er rond smelt weg.  Er ontstaat een grote brievenbus.  Als je hierin glijdt kan je in benarde situaties verzeilen.  Oppassen dus.  Snel pik ik mijn eerste karabiner aan de kabel.  Wim is ondertussen al een twintigtal meter hoger. 

Wat kabels om af te dalen en daarna blokken.  Achter Wim, nog net uit de mist, bivacco Varese.

Jeroen Caers op bevroren sneeuwveld.  Let op randkluft.

De Via Ferrata is een kleine 250 meter hoog.  Hij bestaat uit stangen, treetjes en veel natuurlijke grepen.  Er liggen heel wat losse stenen op deze Ferrata.  Het is natuurlijk echt hooggebergtekarakter.  In het tussenstuk zijn er ook heel wat grasperken.  De wand is nergens heel steil met uitzondering van het topdeel.  Dit deel bestaat dan ook uit een aantal aanééngeschakelde ladders en deze zorgen voor een leuke uitklim.  TIJDENS ONZE KLIM TROFFEN WE HEEL WAT LOSSE HAKEN AAN.  WAARSCHIJNLIJK DOOR STENEN DIE OP DE VER UITSTEKENDE HAKEN VALLEN.  Toch heb ik de indruk dat deze ferrata veilig is.  Hij wordt in ieder geval elk jaar gecontroleerd door www.weissmies.ch.

Wim neemt het voortouw.  Jeroen volgt.

De ooghaken steken ver boven de rotswand uit.  Dit zorgt voor een vlotte behandeling van de karabiners maar de haken breken blijkbaar gemakkelijk af. 

Uitklimmen via ladders.

Zoals als het hoort, ligt er boven ook een 'livre d'or".  We staan op de Sonnigpass en het is 10.45 uur.  We waren een uurtje met de ijzeren kabel van Ferrata del Lago verbonden.  En hiervoor hebben we zoveel kilometers moeten afleggen.  Niet alleen de korte duur, ook de ferrata zelf vind ik persoonlijk niet de meest spannende en mooiste.  Gelukkig is de tocht ernaar toe adembenemend mooi en omdat je in een nieuwe streek komt, die je niet kent is het een echt avontuur.  Ik geloof dat Wim er ook zo over denkt.  We verlaten Italië en dalen dus tevreden en voldaan in Zwitserland af.  Al zijn we er nog niet.  De afdaling tot aan de Almagellerhut neemt nog 2 uur in beslag.  In het begin volgen we de rand van de gletjer.  Dit is erg lastig want er ligt een laagje papsneeuw op het ijs van de Rotblattgletsjer.  Een rot stuk dus.  Daarna is het blokken lopen en over grote rotsplaten en sneeuwvelden tot aan de hut.  Alles is weer heel gemarkeerd met de juiste kleuraanduidingen, blauwwit.  We proberen nog af te snijden naar Almagelleralp maar vinden niet het juiste pad.  Dan maar langs de Almaggelerhut voor een welverdiende pauze met stukje taart.

Wim op de Sonnigpass.

Livre d'or.

Afdaling over de Rotbalttgletsjer

Afdaling over de westelijke puinhellingen van de Portjengrat.

De cirkel is bijna rond.  De Almagellerhut is terug in het zicht.

We besluiten om verschillende redenen een einde te maken aan onze klimvakantie van 2005.  Dit was een mooie afsluiter.  We maken nog een helikoptervlucht rond de Matterhorn en tijdens onze terugreis ontmoeten we Wim Van Rhijn in Thun.  We gaan samen in het Krindenhof, boven het meer van Thun, nog een hapje eten.  Wat een ontdekking!  Veel te laat rijden we door naar de Elzas waar we rond 22 uur arriveren en de nacht doorbrengen in mijn geliefkoosde chambre d'hôtes.  Bedankt Wim voor weeral een fijne en veilige klimzomer.